κίνδυνον ἐκπλήσαντʼ, Ἀθηναίων χθονὶδοῦναι — τὸ δʼ ἐνθένδʼ οὐδὲν ἐρρήθη πέρα — καὶ ταῦτα δράσαντʼ ἀμπνοὰς ἕξειν πόνων.ἥκω δὲ πεισθεὶς σοῖς λόγοισιν ἐνθάδεἄγνωστον ἐς γῆν, ἄξενον. σὲ δʼ ἱστορῶ,Πυλάδη — σὺ γάρ μοι τοῦδε συλλήπτωρ πόνου — τί δρῶμεν; ἀμφίβληστρα γὰρ τοίχων ὁρᾷςὑψηλά· πότερα δωμάτων προσαμβάσειςἐκβησόμεσθα; πῶς ἂν οὖν λάθοιμεν ἄν;ἢ χαλκότευκτα κλῇθρα λύσαντες μοχλοῖς — ὧν οὐδὲν ἴσμεν; ἢν δʼ ἀνοίγοντες πύλαςληφθῶμεν ἐσβάσεις τε μηχανώμενοι,θανούμεθʼ. ἀλλὰ πρὶν θανεῖν, νεὼς ἔπιφεύγωμεν, ᾗπερ δεῦρʼ ἐναυστολήσαμεν.Πυλάδηςφεύγειν μὲν οὐκ ἀνεκτὸν οὐδʼ εἰώθαμεν,τὸν τοῦ θεοῦ δὲ χρησμὸν οὐ κακιστέον·ναοῦ δʼ ἀπαλλαχθέντε κρύψωμεν δέμαςκατʼ ἄντρʼ ἃ πόντος νοτίδι διακλύζει μέλας — νεὼς ἄπωθεν, μή τις εἰσιδὼν σκάφοςβασιλεῦσιν εἴπῃ κᾆτα ληφθῶμεν βίᾳ.ὅταν δὲ νυκτὸς ὄμμα λυγαίας μόλῃ,τολμητέον τοι ξεστὸν ἐκ ναοῦ λαβεῖνἄγαλμα πάσας προσφέροντε μηχανάς.ὅρα δέ γʼ εἴσω τριγλύφων ὅποι κενὸνδέμας καθεῖναι· τοὺς πόνους γὰρ ἁγαθοὶτολμῶσι, δειλοὶ δʼ εἰσὶν οὐδὲν οὐδαμοῦ.Ὀρέστηςοὔ τοι μακρὸν μὲν ἤλθομεν κώπῃ πόρον,ἐκ τερμάτων δὲ νόστον ἀροῦμεν πάλιν.ἀλλʼ εὖ γὰρ εἶπας, πειστέον· χωρεῖν χρεὼνὅποι χθονὸς κρύψαντε λήσομεν δέμας.