Στροφίῳ γὰρ οὐκ ἦν παῖς, ὅτʼ ὠλλύμην ἐγώ.νῦν οὖν ἀδελφῷ βούλομαι δοῦναι χοὰςπαροῦσʼ ἀπόντι — ταῦτα γὰρ δυναίμεθʼ ἄν — σὺν προσπόλοισιν, ἃς ἔδωχʼ ἡμῖν ἄναξἙλληνίδας γυναῖκας. ἀλλʼ ἐξ αἰτίαςοὔπω τίνος πάρεισιν; εἶμʼ ἔσω δόμωνἐν οἷσι ναίω τῶνδʼ ἀνακτόρων θεᾶς.Ὀρέστηςὅρα, φυλάσσου μή τις ἐν στίβῳ βροτῶν.Πυλάδηςὁρῶ, σκοποῦμαι δʼ ὄμμα πανταχῆ στρέφων.ὈρέστηςΠυλάδη, δοκεῖ σοι μέλαθρα ταῦτʼ εἶναι θεᾶςἔνθʼ Ἀργόθεν ναῦν ποντίαν ἐστείλαμεν;Πυλάδηςἔμοιγʼ, Ὀρέστα· σοὶ δὲ συνδοκεῖν χρεών.Ὀρέστηςκαὶ βωμός, Ἕλλην οὗ καταστάζει φόνος;Πυλάδηςἐξ αἱμάτων γοῦν ξάνθʼ ἔχει τριχώματα.Ὀρέστηςθριγκοῖς δʼ ὑπʼ αὐτοῖς σκῦλʼ ὁρᾷς ἠρτημένα;Πυλάδηςτῶν κατθανόντων γʼ ἀκροθίνια ξένων.ἀλλʼ ἐγκυκλοῦντʼ ὀφθαλμὸν εὖ σκοπεῖν χρεών.Ὀρέστηςὦ Φοῖβε, ποῖ μʼ αὖ τήνδʼ ἐς ἄρκυν ἤγαγεςχρήσας, ἐπειδὴ πατρὸς αἷμʼ ἐτεισάμην,μητέρα κατακτάς, διαδοχαῖς δʼ Ἐρινύωνἠλαυνόμεσθα φυγάδες ἔξεδροι χθονὸςδρόμους τε πολλοὺς ἐξέπλησα καμπίμους,ἐλθὼν δέ σʼ ἠρώτησα πῶς τροχηλάτουμανίας ἂν ἔλθοιμʼ ἐς τέλος πόνων τʼ ἐμῶν,οὓς ἐξεμόχθουν περιπολῶν καθʼ Ἑλλάδα — σὺ δʼ εἶπας ἐλθεῖν Ταυρικῆς μʼ ὅρους χθονός,ἔνθʼ Ἄρτεμίς σοι σύγγονος βωμοὺς ἔχοι,λαβεῖν τʼ ἄγαλμα θεᾶς, ὅ φασιν ἐνθάδεἐς τούσδε ναοὺς οὐρανοῦ πεσεῖν ἄπο·λαβόντα δʼ ἢ τέχναισιν ἢ τύχῃ τινί,