ὑμνοῦσιν ὑμεναίοισιν, αὐλεῖται δὲ πᾶνμέλαθρον· ἡμεῖς δʼ ὀλλύμεσθα πρὸς σέθεν.Ἅιδης Ἀχιλλεὺς ἦν ἄρʼ, οὐχ ὁ Πηλέως,ὅν μοι προσείσας πόσιν, ἐν ἁρμάτων ὄχοιςἐς αἱματηρὸν γάμον ἐπόρθμευσας δόλῳ.ἐγὼ δὲ λεπτῶν ὄμμα διὰ καλυμμάτωνἔχουσʼ, ἀδελφόν τʼ οὐκ ἀνειλόμην χεροῖν,— ὃς νῦν ὄλωλεν — οὐ κασιγνήτῃ στόμασυνῆψʼ ὑπʼ αἰδοῦς, ὡς ἰοῦσʼ ἐς Πηλέωςμέλαθρα· πολλὰ δʼ ἀπεθέμην ἀσπάσματαἐς αὖθις, ὡς ἥξουσʼ ἐς Ἄργος αὖ πάλιν.ὦ τλῆμον, εἰ τέθνηκας, ἐξ οἵων καλῶνἔρρεις, Ὀρέστα, καὶ πατρὸς ζηλωμάτων — τὰ τῆς θεοῦ δὲ μέμφομαι σοφίσματα,ἥτις βροτῶν μὲν ἤν τις ἅψηται φόνου,ἢ καὶ λοχείας ἢ νεκροῦ θίγῃ χεροῖν,βωμῶν ἀπείργει, μυσαρὸν ὡς ἡγουμένη,αὐτὴ δὲ θυσίαις ἥδεται βροτοκτόνοις.οὐκ ἔσθʼ ὅπως ἔτεκεν ἂν ἡ Διὸς δάμαρΛητὼ τοσαύτην ἀμαθίαν. ἐγὼ μὲν οὖντὰ Ταντάλου θεοῖσιν ἑστιάματαἄπιστα κρίνω, παιδὸς ἡσθῆναι βορᾷ,τοὺς δʼ ἐνθάδʼ, αὐτοὺς ὄντας ἀνθρωποκτόνους,ἐς τὴν θεὸν τὸ φαῦλον ἀναφέρειν δοκῶ·οὐδένα γὰρ οἶμαι δαιμόνων εἶναι κακόν.

Χορόςκυάνεαι κυάνεαισύνοδοι θαλάσσας, ἵνʼ οἶ-στρος ὁ πετόμενος Ἀργόθεν ἄ-ξενον ἐπʼ οἶδμα διεπέρασεν — Ἀσιήτιδα γαῖαν