πίπτει δὲ μανίας πίτυλον ὁ ξένος μεθείς,στάζων ἀφρῷ γένειον· ὡς δʼ ἐσείδομενπρούργου πεσόντα, πᾶς ἀνὴρ ἔσχεν πόνονβάλλων ἀράσσων. ἅτερος δὲ τοῖν ξένοινἀφρόν τʼ ἀπέψη σώματός τʼ ἐτημέλειπέπλων τε προυκάλυπτεν εὐπήνους ὑφάς,καραδοκῶν μὲν τἀπιόντα τραύματα,φίλον δὲ θεραπείαισιν ἄνδρʼ εὐεργετῶν.ἔμφρων δʼ ἀνᾴξας ὁ ξένος πεσήματοςἔγνω κλύδωνα πολεμίων προσκείμενονκαὶ τὴν παροῦσαν συμφορὰν αὐτοῖν πέλας,ᾤμωξέ θʼ· ἡμεῖς δʼ οὐκ ἀνίεμεν πέτροιςβάλλοντες, ἄλλος ἄλλοθεν προσκείμενοι.οὗ δὴ τὸ δεινὸν παρακέλευσμʼ ἠκούσαμεν·Πυλάδη, θανούμεθʼ, ἀλλʼ ὅπως θανούμεθακάλλισθʼ· ἕπου μοι, φάσγανον σπάσας χερί. — ὡς δʼ εἴδομεν δίπαλτα πολεμίων ξίφη,φυγῇ λεπαίας ἐξεπίμπλαμεν νάπας.ἀλλʼ, εἰ φύγοι τις, ἅτεροι προσκείμενοιἔβαλλον αὐτούς· εἰ δὲ τούσδʼ ὠσαίατο,αὖθις τὸ νῦν ὑπεῖκον ἤρασσεν πέτροις.ἀλλʼ ἦν ἄπιστον· μυρίων γὰρ ἐκ χερῶνοὐδεὶς τὰ τῆς θεοῦ θύματʼ εὐτύχει βαλών.μόλις δέ νιν τόλμῃ μὲν οὐ χειρούμεθα,κύκλῳ δὲ περιβαλόντες ἐξεκλέψαμενπέτροισι χειρῶν φάσγανʼ, ἐς δὲ γῆν γόνυκαμάτῳ καθεῖσαν. πρὸς δʼ ἄνακτα τῆσδε γῆςκομίζομέν νιν. ὃ δʼ ἐσιδὼν ὅσον τάχοςἐς χέρνιβάς τε καὶ σφαγεῖʼ ἔπεμπέ σοι.ηὔχου δὲ τοιάδʼ, ὦ νεᾶνί, σοι ξένων