τῷ τᾶς Νηρέως κούρας, αἰαῖ.νῦν δʼ ἀξείνου πόντου ξείναδυσχόρτους οἴκους ναίω,ἄγαμος ἄτεκνος ἄπολις ἄφιλος,οὐ τὰν Ἄργει μέλπουσʼ Ἥρανοὐδʼ ἱστοῖς ἐν καλλιφθόγγοιςκερκίδι Παλλάδος Ἀτθίδος εἰκὼκαὶ Τιτάνων ποικίλλουσʼ, ἀλλʼαἱμόρραντον δυσφόρμιγγαξείνων αἱμάσσουσʼ ἄταν βωμούς,οἰκτράν τʼ αἰαζόντων αὐδὰνοἰκτρόν τʼ ἐκβαλλόντων δάκρυον.καὶ νῦν κείνων μέν μοι λάθα,τὸν δʼ Ἄργει δμαθέντα κλαίωσύγγονον, ὃν ἔλιπον ἐπιμαστίδιον,ἔτι βρέφος, ἔτι νέον, ἔτι θάλοςἐν χερσὶν ματρὸς πρὸς στέρνοις τʼἌργει σκηπτοῦχον Ὀρέσταν.

Χορόςκαὶ μὴν ὅδʼ ἀκτὰς ἐκλιπὼν θαλασσίουςβουφορβὸς ἥκει σημανῶν τί σοι νέον.ΒουκόλοςἈγαμέμνονός τε καὶ Κλυταιμήστρας τέκνον,ἄκουε καινῶν ἐξ ἐμοῦ κηρυγμάτων.Ἰφιγένειατί δʼ ἔστι τοῦ παρόντος ἐκπλῆσσον λόγου;Βουκόλοςἥκουσιν ἐς γῆν, κυανέαν Συμπληγάδαπλάτῃ φυγόντες, δίπτυχοι νεανίαι,θεᾷ φίλον πρόσφαγμα καὶ θυτήριονἈρτέμιδι. χέρνιβας δὲ καὶ κατάργματαοὐκ ἂν φθάνοις ἂν εὐτρεπῆ ποιουμένη.Ἰφιγένειαποδαποί; τίνος γῆς σχῆμʼ ἔχουσιν οἱ ξένοι;ΒουκόλοςἝλληνες· ἓν τοῦτʼ οἶδα κοὐ περαιτέρω.