ἡ γὰρ πανώλης Τυνδαρίς, μήτηρ ἐμή,ἐξέβαλέ μʼ οἴκων, χάριτα τιθεμένη πόσει·τεκοῦσα δʼ ἄλλους παῖδας Αἰγίσθῳ πάραπάρεργʼ Ὀρέστην κἀμὲ ποιεῖται δόμων — Αὐτουργόςτί γὰρ τάδʼ, ὦ δύστηνʼ, ἐμὴν μοχθεῖς χάρινπόνους ἔχουσα, πρόσθεν εὖ τεθραμμένη,καὶ ταῦτʼ ἐμοῦ λέγοντος οὐκ ἀφίστασαι;Ἠλέκτραἐγώ σʼ ἴσον θεοῖσιν ἡγοῦμαι φίλον·ἐν τοῖς ἐμοῖς γὰρ οὐκ ἐνύβρισας κακοῖς.μεγάλη δὲ θνητοῖς μοῖρα συμφορᾶς κακῆςἰατρὸν εὑρεῖν, ὡς ἐγὼ σὲ λαμβάνω.δεῖ δή με κἀκέλευστον εἰς ὅσον σθένωμόχθου ʼπικουφίζουσαν, ὡς ῥᾷον φέρῃς,συνεκκομίζειν σοι πόνους. ἅλις δʼ ἔχειςτἄξωθεν ἔργα· τἀν δόμοις δʼ ἡμᾶς χρεὼνἐξευτρεπίζειν. εἰσιόντι δʼ ἐργάτῃθύραθεν ἡδὺ τἄνδον εὑρίσκειν καλῶς.Αὐτουργόςεἴ τοι δοκεῖ σοι, στεῖχε· καὶ γὰρ οὐ πρόσωπηγαὶ μελάθρων τῶνδʼ. ἐγὼ δʼ ἅμʼ ἡμέρᾳβοῦς εἰς ἀρούρας ἐσβαλὼν σπερῶ γύας.ἀργὸς γὰρ οὐδεὶς θεοὺς ἔχων ἀνὰ στόμαβίον δύναιτʼ ἂν ξυλλέγειν ἄνευ πόνου.ὈρέστηςΠυλάδη, σὲ γὰρ δὴ πρῶτον ἀνθρώπων ἐγὼπιστὸν νομίζω καὶ φίλον ξένον τʼ ἐμοί·μόνος δʼ Ὀρέστην τόνδʼ ἐθαύμαζες φίλων,πράσσονθʼ ἃ πράσσω δείνʼ ὑπʼ Αἰγίσθου παθών,ὅς μου κατέκτα πατέρα — χἡ πανώλεθροςμήτηρ. ἀφῖγμαι δʼ ἐκ θεοῦ μυστηρίωνἈργεῖον οὖδας οὐδενὸς ξυνειδότος,φόνον φονεῦσι πατρὸς ἀλλάξων ἐμοῦ.