δόλιον ἔσχον ἄταν.

Χορόςπᾶσα δὲ γέννα Φρυγῶνπρὸς πύλας ὡρμάθη,πεύκᾳ ἐν οὐρεΐᾳ ξεστὸν λόχον Ἀργείωνκαὶ Δαρδανίας ἄταν θέᾳ δώσων,χάριν ἄζυγος ἀμβροτοπώλου·κλωστοῦ δʼ ἀμφιβόλοις λίνοιο ναὸς ὡσεὶσκάφος κελαινόν, εἰς ἕδραναλάινα δάπεδά τε φόνια πατρί-δι Παλλάδος θέσαν θεᾶς.ἐπὶ δὲ πόνῳ καὶ χαρᾷνύχιον ἐπεὶ κνέφας παρῆν,Λίβυς τε λωτὸς ἐκτύπειΦρύγιά τε μέλεα, παρθένοι δʼἀέριον ἀνὰ κρότον ποδῶνβοὰν ἔμελπον εὔφρονʼ, ἐνδόμοις δὲ παμφαὲς σέλαςπυρὸς μέλαιναν αἴγλανἄκος ἔδωκεν ὕπνῳ.

Χορόςἐγὼ δὲ τὰν ὀρεστέραντότʼ ἀμφὶ μέλαθρα παρθένονΔιὸς κόραν ἐμελπόμανχοροῖσι· φοινία δʼ ἀνὰπτόλιν βοὰ κατεῖχε Περ-γάμων ἕδρας· βρέφη δὲ φίλι-α περὶ πέπλους ἔβαλλε μα-τρὶ χεῖρας ἐπτοημένας·λόχου δʼ ἐξέβαινʼ Ἄρης,κόρας ἔργα Παλλάδος.σφαγαὶ δʼ ἀμφιβώμιοι