οὔ τἂν ἀμισθὶ τοὺς ἐμοὺς στρατηλάταςτοιαῖσδε φήμαις ἐξέπεμπες ἂν χθονός.ἀτὰρ τὰ σεμνὰ καὶ δοκήμασιν σοφὰοὐδέν τι κρείσσω τῶν τὸ μηδὲν ἦν ἄρα.ὁ γὰρ μέγιστος τῶν Πανελλήνων ἄναξ,Ἀτρέως φίλος παῖς, τῆσδʼ ἔρωτʼ ἐξαίρετονμαινάδος ὑπέστη· καὶ πένης μέν εἰμʼ ἐγώ,ἀτὰρ λέχος γε τῆσδʼ ἂν οὐκ ἐκτησάμην.καὶ σοὶ μέν — οὐ γὰρ ἀρτίας ἔχεις φρένας — Ἀργεῖʼ ὀνείδη καὶ Φρυγῶν ἐπαινέσειςἀνέμοις φέρεσθαι παραδίδωμʼ· ἕπου δέ μοιπρὸς ναῦς, καλὸν νύμφευμα τῷ στρατηλάτῃ.σὺ δʼ, ἡνίκʼ ἄν σε Λαρτίου χρῄζῃ τόκοςἄγειν, ἕπεσθαι· σώφρονος δʼ ἔσῃ λάτριςγυναικός, ὥς φασʼ οἱ μολόντες Ἴλιον.Κασάνδραἦ δεινὸς ὁ λάτρις. τί ποτʼ ἔχουσι τοὔνομακήρυκες, ἓν ἀπέχθημα πάγκοινον βροτοῖς,οἱ περὶ τυράννους καὶ πόλεις ὑπηρέται;σὺ τὴν ἐμὴν φῂς μητέρʼ εἰς Ὀδυσσέωςἥξειν μέλαθρα; ποῦ δʼ Ἀπόλλωνος λόγοι,οἵ φασιν αὐτὴν εἰς ἔμʼ ἡρμηνευμένοιαὐτοῦ θανεῖσθαι; τἄλλα δʼ οὐκ ὀνειδιῶ.δύστηνος, οὐκ οἶδʼ οἷά νιν μένει παθεῖν·ὡς χρυσὸς αὐτῷ τἀμὰ καὶ Φρυγῶν κακὰδόξει ποτʼ εἶναι. δέκα γὰρ ἐκπλήσας ἔτηπρὸς τοῖσιν ἐνθάδʼ, ἵξεται μόνος πάτρανοὗ δὴ στενὸν δίαυλον ᾤκισται πέτραςδεινὴ Χάρυβδις, ὠμοβρώς τʼ ὀρειβάτηςΚύκλωψ, Λιγυστίς θʼ ἡ συῶν μορφώτρια