τίς ἆρʼ Ἀχαιῶν ἢ τίς Ἑλλήνων ἔχει;Ταλθύβιοςἴτʼ, ἐκκομίζειν δεῦρο Κασάνδραν χρεὼνὅσον τάχιστα, δμῶες, ὡς στρατηλάτῃἐς χεῖρα δούς νιν, εἶτα τὰς εἰληγμέναςκαὶ τοῖσιν ἄλλοις αἰχμαλωτίδων ἄγω.ἔα· τί πεύκης ἔνδον αἴθεται σέλας;πιμπρᾶσιν — ἢ τί δρῶσι — Τρῳάδες μυχούς,ὡς ἐξάγεσθαι τῆσδε μέλλουσαι χθονὸςπρὸς Ἄργος, αὑτῶν τʼ ἐκπυροῦσι σώματαθανεῖν θέλουσαι; κάρτα τοι τοὐλεύθερονἐν τοῖς τοιούτοις δυσλόφως φέρει κακά.ἄνοιγʼ ἄνοιγε, μὴ τὸ ταῖσδε πρόσφορονἐχθρὸν δʼ Ἀχαιοῖς εἰς ἔμʼ αἰτίαν βάλῃ.Ἑκάβηοὐκ ἔστιν, οὐ πιμπρᾶσιν, ἀλλὰ παῖς ἐμὴμαινὰς θοάζει δεῦρο Κασάνδρα δρόμῳ.

ΚασάνδραἌνεχε· πάρεχε.φῶς φέρʼ, ὤ· σέβω· φλέγω — ἰδού, ἰδού — λαμπάσι τόδʼ ἱερόν.ὦ Ὑμέναιʼ ἄναξ·μακάριος ὁ γαμέτας·μακαρία δʼ ἐγὼ βασιλικοῖς λέκτροιςκατʼ Ἄργος ἁ γαμουμένα.Ὑμήν, ὦ Ὑμέναιʼ ἄναξ.ἐπεὶ σύ, μᾶτερ, ἐπὶ δάκρυσι καὶγόοισι τὸν θανόντα πατέρα πατρίδα τεφίλαν καταστένουσʼ ἔχεις,ἐγὼ δʼ ἐπὶ γάμοις ἐμοῖςἀναφλέγω πυρὸς φῶςἐς αὐγάν, ἐς αἴγλαν,διδοῦσʼ, ὦ Ὑμέναιε, σοί,