τάσδʼ Ἀγαμέμνονος ἐπακουσομένα, βασίλεια, σέθεν· μή με κτείνειν δόξʼ Ἀργείων κεῖται μελέαν; ἢ κατὰ πρύμνας ἤδη ναῦται στέλλονται κινεῖν κώπας; Ἑκάβη ὦ τέκνον, ὀρθρεύου σὰν ψυχάν. Ἡμιχόριον Β ἐκπληχθεῖσʼ ἦλθον φρίκᾳ. ἤδη τις ἔβα Δαναῶν κῆρυξ; τῷ πρόσκειμαι δούλα τλάμων; Ἑκάβη ἐγγύς που κεῖσαι κλήρου. Ἡμιχόριον Β ἰὼ ἰώ. τίς μʼ Ἀργείων ἢ Φθιωτᾶν ἢ νησαίαν μʼ ἄξει χώραν δύστανον πόρσω Τροίας; Ἑκάβη φεῦ φεῦ. τῷ δʼ ἁ τλάμων ποῦ πᾷ γαίας δουλεύσω γραῦς, ὡς κηφήν, ἁ δειλαία, νεκροῦ μορφά, νεκύων ἀμενηνὸν ἄγαλμα, αἰαῖ τὰν παρὰ προθύροις φυλακὰν κατέχουσʼ ἢ παίδων θρέπτειρʼ, ἃ Τροίας ἀρχαγοὺς εἶχον τιμάς; Χορός αἰαῖ αἰαῖ, ποίοις δʼ οἴκτοις τὰν σὰν λύμαν ἐξαιάζεις; οὐκ Ἰδαίοις ἱστοῖς κερκίδα δινεύουσʼ ἐξαλλάξω. νέατον τεκέων σώματα λεύσσω, νέατον