οἳ γῆν ἔχουσʼ Εὐβοῖδα, πολέμιος κλύδων·ὃν συμπονήσας καὶ συνεξελὼν δορὶγάμων Κρεούσης ἀξίωμʼ ἐδέξατο,οὐκ ἐγγενὴς ὤν, Αἰόλου δὲ τοῦ Διὸςγεγὼς Ἀχαιός. χρόνια δὲ σπείρας λέχηἄτεκνός ἐστι, καὶ Κρέουσʼ· ὧν οὕνεκαἥκουσι πρὸς μαντεῖʼ Ἀπόλλωνος τάδεἔρωτι παίδων. Λοξίας δὲ τὴν τύχηνἐς τοῦτʼ ἐλαύνει, κοὐ λέληθεν, ὡς δοκεῖ.δώσει γὰρ εἰσελθόντι μαντεῖον τόδεΞούθῳ τὸν αὑτοῦ παῖδα, καὶ πεφυκέναικείνου σφε φήσει, μητρὸς ὡς ἐλθὼν δόμουςγνωσθῇ Κρεούσῃ, καὶ γάμοι τε Λοξίουκρυπτοὶ γένωνται παῖς τʼ ἔχῃ τὰ πρόσφορα.Ἴωνα δʼ αὐτόν, κτίστορʼ Ἀσιάδος χθονός,ὄνομα κεκλῆσθαι θήσεται καθʼ Ἑλλάδα.ἀλλʼ ἐς δαφνώδη γύαλα βήσομαι τάδε,τὸ κρανθὲν ὡς ἂν ἐκμάθω παιδὸς πέρι.ὁρῶ γὰρ ἐκβαίνοντα Λοξίου γόνοντόνδʼ, ὡς πρὸ ναοῦ λαμπρὰ θῇ πυλώματαδάφνης κλάδοισιν. ὄνομα δʼ, οὗ μέλλει τυχεῖν,Ἴωνʼ ἐγώ νιν πρῶτος ὀνομάζω θεῶν.

Ἴωνἅρματα μὲν τάδε λαμπρὰ τεθρίππωνἭλιος ἤδη λάμπει κατὰ γῆν,ἄστρα δὲ φεύγει πυρὶ τῷδʼ αἰθέροςἐς νύχθʼ ἱεράν·Παρνησιάδες δʼ ἄβατοι κορυφαὶκαταλαμπόμεναι τὴν ἡμερίανἁψῖδα βροτοῖσι δέχονται.σμύρνης δʼ ἀνύδρου καπνὸς εἰς ὀρόφους