ὁ δʼ ἐκτεθεὶς παῖς ποῦ ʼστιν; εἰσορᾷ φάος;Κρέουσαοὐκ οἶδεν οὐδείς. ταῦτα καὶ μαντεύομαι.Ἴωνεἰ δʼ οὐκέτʼ ἔστι, τίνι τρόπῳ διεφθάρη;Κρέουσαθῆράς σφε τὸν δύστηνον ἐλπίζει κτανεῖν.Ἴωνποίῳ τόδʼ ἔγνω χρωμένη τεκμηρίῳ;Κρέουσαἐλθοῦσʼ ἵνʼ αὐτὸν ἐξέθηκʼ οὐχ ηὗρʼ ἔτι.Ἴωνἦν δὲ σταλαγμὸς ἐν στίβῳ τις αἵματος;Κρέουσαοὔ φησι. καίτοι πόλλʼ ἐπεστράφη πέδον.Ἴωνχρόνος δὲ τίς τῷ παιδὶ διαπεπραγμένῳ;Κρέουσασοὶ ταὐτὸν ἥβης, εἴπερ, εἶχεν ἂν μέτρον.Ἴωνἀδικεῖ νιν ὁ θεός· ἡ τεκοῦσα δʼ ἀθλία.Κρέουσαοὔκουν ἔτʼ ἄλλον γʼ ὕστερον τίκτει γόνον.Ἴωντί δʼ, εἰ λάθρα νιν Φοῖβος ἐκτρέφει λαβών;Κρέουσατὰ κοινὰ χαίρων οὐ δίκαια δρᾷ μόνος.Ἴωνοἴμοι· προσῳδὸς ἡ τύχη τὠμῷ πάθει.Κρέουσακαὶ σέ, ὦ ξένʼ, οἶμαι μητέρʼ ἀθλίαν ποθεῖν.Ἴωνκαὶ μή γʼ ἐπʼ οἶκτόν μʼ ἔξαγʼ οὗ ʼλελήσμεθα.Κρέουσασιγῶ· πέραινε δʼ ὧν σʼ ἀνιστορῶ πέρι.Ἴωνοἶσθʼ οὖν ὃ κάμνει τοῦ λόγου μάλιστά σοι;Κρέουσατί δʼ οὐκ ἐκείνῃ τῇ ταλαιπώρῳ νοσεῖ;Ἴωνπῶς ὁ θεὸς ὃ λαθεῖν βούλεται μαντεύσεται;Κρέουσαεἴπερ καθίζει τρίποδα κοινὸν Ἑλλάδος.Ἴωναἰσχύνεται τὸ πρᾶγμα· μὴ ʼξέλεγχέ νιν.Κρέουσαἀλγύνεται δέ γʼ ἡ παθοῦσα τῇ τύχῃ.Ἴωνοὐκ ἔστιν ὅστις σοι προφητεύσει τάδε.ἐν τοῖς γὰρ αὑτοῦ δώμασιν κακὸς φανεὶςΦοῖβος δικαίως τὸν θεμιστεύοντά σοιδράσειεν ἄν τι πῆμα. ἀπαλλάσσου, γύναι.τῷ γὰρ θεῷ τἀναντίʼ οὐ μαντευτέον.ἐς γὰρ τοσοῦτον ἀμαθίας ἔλθοιμεν ἄν,