κλεινῶν Ἀθηνῶν — οἶσθα γὰρ θεᾶς πόλιν — λαβὼν βρέφος νεογνὸν ἐκ κοίλης πέτραςαὐτῷ σὺν ἄγγει σπαργάνοισί θʼ οἷς ἔχειἔνεγκε Δελφῶν τἀμὰ πρὸς χρηστήρια,καὶ θὲς πρὸς αὐταῖς εἰσόδοις δόμων ἐμῶν.τὰ δʼ ἄλλʼ — ἐμὸς γάρ ἐστιν, ὡς εἰδῇς, ὁ παῖς — ἡμῖν μελήσει. Λοξίᾳ δʼ ἐγὼ χάρινπράσσων ἀδελφῷ πλεκτὸν ἐξάρας κύτοςἤνεγκα, καὶ τὸν παῖδα κρηπίδων ἔπιτίθημι ναοῦ τοῦδʼ, ἀναπτύξας κύτοςἑλικτὸν ἀντίπηγος, ὡς ὁρῷθʼ ὁ παῖς.κυρεῖ δʼ ἅμʼ ἱππεύοντος ἡλίου κύκλῳπροφῆτις ἐσβαίνουσα μαντεῖον θεοῦ·ὄψιν δὲ προσβαλοῦσα παιδὶ νηπίῳἐθαύμασʼ εἴ τις Δελφίδων τλαίη κόρηλαθραῖον ὠδῖνʼ ἐς θεοῦ ῥῖψαι δόμον,ὑπέρ τε θυμέλας διορίσαι πρόθυμος ἦν·οἴκτῳ δʼ ἀφῆκεν ὠμότητα — καὶ θεὸςσυνεργὸς ἦν τῷ παιδὶ μὴ ʼκπεσεῖν δόμων — τρέφει δέ νιν λαβοῦσα. τὸν σπείραντα δὲοὐκ οἶδε Φοῖβον οὐδὲ μητέρʼ ἧς ἔφυ,ὁ παῖς τε τοὺς τεκόντας οὐκ ἐπίσταται.νέος μὲν οὖν ὢν ἀμφὶ βωμίους τροφὰςἠλᾶτʼ ἀθύρων· ὡς δʼ ἀπηνδρώθη δέμας,Δελφοί σφʼ ἔθεντο χρυσοφύλακα τοῦ θεοῦταμίαν τε πάντων πιστόν, ἐν δʼ ἀνακτόροιςθεοῦ καταζῇ δεῦρʼ ἀεὶ σεμνὸν βίον.Κρέουσα δʼ ἡ τεκοῦσα τὸν νεανίανΞούθῳ γαμεῖται συμφορᾶς τοιᾶσδʼ ὕπο·ἦν ταῖς Ἀθήναις τοῖς τε Χαλκωδοντίδαις,