τιμᾶ τιμᾶ· ὡς μήποτʼ ὤφελόν σφʼ ἰδεῖν.Ἴωντί δὲ στυγεῖς σὺ τοῦ θεοῦ τὰ φίλτατα;Κρέουσαοὐδέν· ξύνοιδʼ ἄντροισιν αἰσχύνην τινά.Ἴωνπόσις δὲ τίς σʼ ἔγημʼ Ἀθηναίων, γύναι;Κρέουσαοὐκ ἀστός, ἀλλʼ ἐπακτὸς ἐξ ἄλλης χθονός.Ἴωντίς; εὐγενῆ νιν δεῖ πεφυκέναι τινά.ΚρέουσαΞοῦθος, πεφυκὼς Αἰόλου Διός τʼ ἄπο.Ἴωνκαὶ πῶς ξένος σʼ ὢν ἔσχεν οὖσαν ἐγγενῆ;ΚρέουσαΕὔβοιʼ Ἀθήναις ἔστι τις γείτων πόλις Ἴωνὅροις ὑγροῖσιν, ὡς λέγουσʼ, ὡρισμένη.Κρέουσαταύτην ἔπερσε Κεκροπίδαις κοινῷ δορί.Ἴωνἐπίκουρος ἐλθών; κᾆτα σὸν γαμεῖ λέχος;Κρέουσαφερνάς γε πολέμου καὶ δορὸς λαβὼν γέρας.Ἴωνσὺν ἀνδρὶ δʼ ἥκεις ἢ μόνη χρηστήρια;Κρέουσασὺν ἀνδρί. σηκοὺς δʼ ἐκστρέφει Τροφωνίου.Ἴωνπότερα θεατὴς ἢ χάριν μαντευμάτων;Κρέουσακείνου τε Φοίβου θʼ ἓν θέλων μαθεῖν ἔπος.Ἴωνκαρποῦ δʼ ὕπερ γῆς ἥκετʼ, ἢ παίδων πέρι;Κρέουσαἄπαιδές ἐσμεν, χρόνιʼ ἔχοντʼ εὐνήματα.Ἴωνοὐδʼ ἔτεκες οὐδὲν πώποτʼ, ἀλλʼ ἄτεκνος εἶ;Κρέουσαὁ Φοῖβος οἶδε τὴν ἐμὴν ἀπαιδίαν.Ἴωνὦ τλῆμον, ὡς τἄλλʼ εὐτυχοῦσʼ οὐκ εὐτυχεῖς.Κρέουσασὺ δʼ εἶ τίς; ὥς σου τὴν τεκοῦσαν ὤλβισα.Ἴωντοῦ θεοῦ καλοῦμαι δοῦλος εἰμί τʼ, ὦ γύναι.Κρέουσαἀνάθημα πόλεως, ἤ τινος πραθεὶς ὕπο;Ἴωνοὐκ οἶδα πλὴν ἕν· Λοξίου κεκλήμεθα.Κρέουσαἡμεῖς σʼ ἄρʼ αὖθις, ὦ ξένʼ, ἀντοικτίρομεν.Ἴωνὡς μὴ εἰδόθʼ ἥτις μʼ ἔτεκεν ἐξ ὅτου τʼ ἔφυν.Κρέουσαναοῖσι δʼ οἰκεῖς τοισίδʼ ἢ κατὰ στέγας;Ἴωνἅπαν θεοῦ μοι δῶμʼ, ἵνʼ ἂν λάβῃ μʼ ὕπνος.