μυρσίνας ἱερὰν φόβαν·ᾇ σαίρω δάπεδον θεοῦπαναμέριος ἅμʼ ἁλίουπτέρυγι θοᾷλατρεύων τὸ κατʼ ἦμαρ.ὦ Παιὰν ὦ Παιάν,εὐαίων εὐαίωνεἴης, ὦ Λατοῦς παῖ.

Ἴωνκαλόν γε τὸν πόνον, ὦΦοῖβε, σοὶ πρὸ δόμων λατρεύ-ω τιμῶν μαντεῖον ἕδραν·κλεινὸς δʼ ὁ πόνος μοιθεοῖσιν δούλαν χέρʼ ἔχεινοὐ θνατοῖς, ἀλλʼ ἀθανάτοις·εὐφάμους δὲ πόνουςμοχθεῖν οὐκ ἀποκάμνω.Φοῖβός μοι γενέτωρ πατήρ·τὸν βόσκοντα γὰρ εὐλογῶ,τὸ δʼ ὠφέλιμον ἐμοὶ πατέροςὄνομα λέγωΦοίβου τοῦ κατὰ ναόν.ὦ Παιὰν ὦ Παιάν,εὐαίων εὐαίωνεἴης, ὦ Λατοῦς παῖ.

Ἴωνἀλλʼ ἐκπαύσω γὰρ μόχθουςδάφνας ὁλκοῖς,χρυσέων δʼ ἐκ τευχέων ῥίψωΓαίας παγάν,ἃν ἀποχεύονταιΚασταλίας δῖναι,