αὐτοῦ δὲ βαίνων ἅρματʼ οὐκ ἔχων ἔχειν ἔφασκε, δίφρου δʼ εἰσέβαινεν ἄντυγας κἄθεινε, κέντρον δῆθεν ὡς ἔχων, χερί. διπλοῦς δʼ ὀπαδοῖς ἦν γέλως φόβος θʼ ὁμοῦ. καί τις τόδʼ εἶπεν, ἄλλος εἰς ἄλλον δρακών· Παίζει πρὸς ἡμᾶς δεσπότης ἢ μαίνεται; ὁ δʼ εἷρπʼ ἄνω τε καὶ κάτω κατὰ στέγας, μέσον δʼ ἐς ἀνδρῶνʼ ἐσπεσὼν Νίσου πόλιν ἥκειν ἔφασκε· δωμάτων τʼ ἔσω βεβώς, κλιθεὶς ἐς οὖδας, ὡς ἔχει, σκευάζεται θοίνην. διελθὼν δʼ ὡς βραχὺν χρόνον μονῆς Ἰσθμοῦ ναπαίας ἔλεγε προσβαίνειν πλάκας. κἀνταῦθα γυμνὸν σῶμα θεὶς πορπαμάτων,