λύπης τι προσδεῖς ἢ φιλεῖς οὕτω φάος; Ἀμφιτρύωνκαὶ τῷδε χαίρω καὶ φιλῶ τὰς ἐλπίδας. Μεγάρακἀγώ· δοκεῖν δὲ τἀδόκητʼ οὐ χρή, γέρον. Ἀμφιτρύωνἐν ταῖς ἀναβολαῖς τῶν κακῶν ἔνεστʼ ἄκη. Μεγάραὁ δʼ ἐν μέσῳ με λυπρὸς ὢν δάκνει χρόνος. Ἀμφιτρύωνἔτʼ ἂν γένοιτʼ, ὦ θύγατερ, οὔριος δρόμος ἐκ τῶν παρόντων τῶνδʼ ἐμοὶ καὶ σοὶ κακῶν, ἔλθοι τʼ ἔτʼ ἂν παῖς οὑμός, εὐνήτωρ δὲ σός. ἀλλʼ ἡσύχαζε καὶ δακρυρρόους τέκνων πηγὰς ἀφαίρει καὶ παρευκήλει λόγοις, κλέπτουσα μύθοις ἀθλίους κλοπὰς ὅμως. κάμνουσι γάρ τοι καὶ βροτῶν αἱ συμφοραί, καὶ πνεύματʼ ἀνέμων οὐκ ἀεὶ ῥώμην ἔχει· οἵ τʼ εὐτυχοῦντες διὰ τέλους οὐκ εὐτυχεῖς. ἐξίσταται γὰρ πάντʼ ἀπʼ ἀλλήλων δίχα. οὗτος δʼ ἀνὴρ ἄριστος ὅστις ἐλπίσι πέποιθεν αἰεί· τὸ δʼ ἀπορεῖν ἀνδρὸς κακοῦ.

Χορός—ὑπώροφα μέλαθρα καὶγεραιὰ δέμνιʼ, ἀμφὶ βάκτροις ἔρεισμα θέμενος, ἐστάλην ἰηλέμων γόων ἀοι- δὸς ὥστε πολιὸς ὄρνις, ἔπεα μόνον καὶ δόκη- μα νυκτερωπὸν ἐννύχων ὀνείρων, τρομερὰ μέν, ἀλλʼ ὅμως πρόθυμʼ. ὦ τέκεα, τέκεα πατρὸς ἀπάτορʼ, ὦ γεραιὲ σύ τε τάλαινα μᾶ- τερ, ἃ τὸν Ἀίδα δόμοις πόσιν ἀναστενάζεις.

Χορός—μὴ προκάμητε πόδα βαρύ τε