τί χρῆμα δόξης; τοῦ δʼ ἔχεις τεκμήριον; Ἀμφιτρύωνἱκέτιν πρὸς ἁγνοῖς Ἑστίας θάσσειν βάθροις Λύκοςἀνόνητά γʼ ἱκετεύουσαν ἐκσῷσαι βίον. Ἀμφιτρύωνκαὶ τὸν θανόντα γʼ ἀνακαλεῖν μάτην πόσιν. Λύκοςὃ δʼ οὐ πάρεστιν οὐδὲ μὴ μόλῃ ποτέ. Ἀμφιτρύωνοὔκ, εἴ γε μή τις θεῶν ἀναστήσειέ νιν. Λύκοςχώρει πρὸς αὐτὴν κἀκκόμιζε δωμάτων. Ἀμφιτρύωνμέτοχος ἂν εἴην τοῦ φόνου δράσας τόδε. Λύκοςἡμεῖς, ἐπειδὴ σοὶ τόδʼ ἔστʼ ἐνθύμιον, οἱ δειμάτων ἔξωθεν ἐκπορεύσομεν σὺν μητρὶ παῖδας. δεῦρʼ ἕπεσθε, πρόσπολοι, ὡς ἂν σχολὴν λύσωμεν ἄσμενοι πόνων. Ἀμφιτρύωνσὺ δʼ οὖν ἴθʼ, ἔρχῃ δʼ οἷ χρεών· τὰ δʼ ἄλλʼ ἴσως ἄλλῳ μελήσει. προσδόκα δὲ δρῶν κακῶς κακόν τι πράξειν. ὦ γέροντες, ἐς καλὸν στείχει, βρόχοισι δʼ ἀρκύων γενήσεται ξιφηφόροισι, τοὺς πέλας δοκῶν κτενεῖν ὁ παγκάκιστος. εἶμι δʼ, ὡς ἴδω νεκρὸν πίπτοντʼ· ἔχει γὰρ ἡδονὰς θνῄσκων ἀνὴρ ἐχθρὸς τίνων τε τῶν δεδραμένων δίκην.

Χορός—μεταβολὰ κακῶν· μέγας ὁ πρόσθʼ ἄναξ πάλιν ὑποστρέφει βίοτον ἐξ Ἅιδα. ἰώ·δίκα καὶ θεῶν παλίρρους πότμος. —ἦλθες χρόνῳ μὲν οὗ δίκην δώσεις θανών, ὕβρεις ὑβρίζων εἰς ἀμείνονας σέθεν. —χαρμοναὶ δακρύων ἔδοσαν ἐκβολάς· πάλιν ἔμολεν — ἃ πάρος οὔποτε διὰ φρενὸς ἤλπισʼ ἂν παθεῖν — γᾶς ἄναξ.