ἐλθεῖν, ἀλλὰ κατʼ αἰθέρʼ αἰ- εὶ πτεροῖσι φορείσθω.

Χορόςεἰ δὲ θεοῖς ἦν ξύνεσις καὶ σοφία κατʼ ἄνδρας, δίδυμον ἂν ἥβαν ἔφερον φανερὸν χαρακτῆρʼ ἀρετᾶς ὅσοισιν μέτα, κατθανόντες τʼ εἰς αὐγὰς πάλιν ἁλίου δισσοὺς ἂν ἔβαν διαύλους, ἁ δυσγένεια δʼ ἁπλοῦν ἂν εἶχεν ζόας βίοτον, καὶ τῷδʼ ἦν τούς τε κακοὺς ἂν γνῶναι καὶ τοὺς ἀγαθούς, ἴσον ἅτʼ ἐν νεφέλαισιν ἄ- στρων ναύταις ἀριθμὸς πέλει. νῦν δʼ οὐδεὶς ὅρος ἐκ θεῶν χρηστοῖς οὐδὲ κακοῖς σαφής, ἀλλʼ εἱλισσόμενός τις αἰ- ὼν πλοῦτον μόνον αὔξει.

Χορόςοὐ παύσομαι τὰς Χάριτας Μούσαις συγκαταμειγνύς, ἁδίσταν συζυγίαν. μὴ ζῴην μετʼ ἀμουσίας, αἰεὶ δʼ ἐν στεφάνοισιν εἴ- ην· ἔτι τοι γέρων ἀοι- δὸς κελαδεῖ Μναμοσύναν· ἔτι τὰν Ἡρακλέους καλλίνικον ἀείδω παρά τε Βρόμιον οἰνοδόταν παρά τε χέλυος ἑπτατόνου