ἐξ ἡμέρας ἐς νύκτα μὴ λυπούμενοι. ὡς ἐλπίδας μὲν ὁ χρόνος οὐκ ἐπίσταται σῴζειν, τὸ δʼ αὑτοῦ σπουδάσας διέπτατο. ὁρᾶτʼ ἔμʼ ὅσπερ ἦ περίβλεπτος βροτοῖς ὀνομαστὰ πράσσων, καί μʼ ἀφείλεθʼ ἡ τύχη ὥσπερ πτερὸν πρὸς αἰθέρʼ ἡμέρᾳ μιᾷ. ὁ δʼ ὄλβος ὁ μέγας ἥ τε δόξʼ οὐκ οἶδʼ ὅτῳ βέβαιός ἐστι. χαίρετʼ· ἄνδρα γὰρ φίλον πανύστατον νῦν, ἥλικες, δεδόρκατε. Μεγάραἔα·ὦ πρέσβυ, λεύσσω τἀμὰ φίλτατʼ· ἢ τί φῶ; Ἀμφιτρύωνοὐκ οἶδα, θύγατερ· ἀφασία δὲ κἄμʼ ἔχει. Μεγάραὅδʼ ἐστὶν ὃν γῆς νέρθεν εἰσηκούομεν, εἰ μή γʼ ὄνειρον ἐν φάει τι λεύσσομεν. τί φημί; ποῖʼ ὄνειρα κηραίνουσʼ ὁρῶ; οὐκ ἔσθʼ ὅδʼ ἄλλος ἀντὶ σοῦ παιδός, γέρον. δεῦρʼ, ὦ τέκνʼ, ἐκκρίμνασθε πατρῴων πέπλων, ἴτʼ ἐγκονεῖτε, μὴ μεθῆτʼ, ἐπεὶ Διὸς σωτῆρος ὑμῖν οὐδέν ἐσθʼ ὅδʼ ὕστερος. Ἡρακλῆςὦ χαῖρε, μέλαθρον πρόπυλά θʼ ἑστίας ἐμῆς, ὡς ἄσμενός σʼ ἐσεῖδον ἐς φάος μολών. ἔα· τί χρῆμα; τέκνʼ ὁρῶ πρὸ δωμάτων στολμοῖσι νεκρῶν κρᾶτας ἐξεστεμμένα, ὄχλῳ τʼ ἐν ἀνδρῶν τὴν ἐμὴν ξυνάορον, πατέρα τε δακρύοντα — συμφορὰς τίνας; φέρʼ ἐκπύθωμαι τῶνδε πλησίον σταθείς· γύναι, τί καινὸν ἦλθε δώμασιν χρέος; Μεγάραὦ φίλτατʼ ἀνδρῶν Ἀμφιτρύωνὦ φάος μολὼν πατρί Μεγάραἥκεις, ἐσώθης εἰς ἀκμὴν ἐλθὼν φίλοις;