ἥκιστα· φεύγειν σκαιὸν ἄνδρʼ ἐχθρὸν χρεών, σοφοῖσι δʼ εἴκειν καὶ τεθραμμένοις καλῶς· ῥᾷον γὰρ αἰδοῦς ὑπολαβὼν φίλʼ ἂν τέμοις. ἤδη δʼ ἐσῆλθέ μʼ εἰ παραιτησαίμεθα φυγὰς τέκνων τῶνδʼ· ἀλλὰ καὶ τόδʼ ἄθλιον, πενίᾳ σὺν οἰκτρᾷ περιβαλεῖν σωτηρίαν· ὡς τὰ ξένων πρόσωπα φεύγουσιν φίλοις ἓν ἦμαρ ἡδὺ βλέμμʼ ἔχειν φασὶν μόνον. τόλμα μεθʼ ἡμῶν θάνατον, ὃς μένει σʼ ὅμως. προκαλούμεθʼ εὐγένειαν, ὦ γέρον, σέθεν· τὰς τῶν θεῶν γὰρ ὅστις ἐκμοχθεῖ τύχας, πρόθυμός ἐστιν, ἡ προθυμία δʼ ἄφρων· ὃ χρὴ γὰρ οὐδεὶς μὴ χρεὼν θήσει ποτέ. Χορόςεἰ μὲν σθενόντων τῶν ἐμῶν βραχιόνων ἦν τίς σʼ ὑβρίζων, ῥᾳδίως ἐπαύσατʼ ἄν· νῦν δʼ οὐδέν ἐσμεν. σὸν δὲ τοὐντεῦθεν σκοπεῖν ὅπως διώσῃ τὰς τύχας, Ἀμφιτρύων. Ἀμφιτρύωνοὔτοι τὸ δειλὸν οὐδὲ τοῦ βίου πόθος θανεῖν ἐρύκει μʼ, ἀλλὰ παιδὶ βούλομαι σῷσαι τέκνʼ· ἄλλως δʼ ἀδυνάτων ἔοικʼ ἐρᾶν. ἰδοὺ πάρεστιν ἥδε φασγάνῳ δέρη κεντεῖν φονεύειν, ἱέναι πέτρας ἄπο. μίαν δὲ νῷν δὸς χάριν, ἄναξ, ἱκνούμεθα· κτεῖνόν με καὶ τήνδʼ ἀθλίαν παίδων πάρος, ὡς μὴ τέκνʼ εἰσίδωμεν, ἀνόσιον θέαν, ψυχορραγοῦντα καὶ καλοῦντα μητέρα πατρός τε πατέρα. τἄλλα δʼ, εἰ πρόθυμος εἶ, πρᾶσσʼ· οὐ γὰρ ἀλκὴν ἔχομεν ὥστε μὴ θανεῖν. Μεγάρακἀγώ σʼ ἱκνοῦμαι χάριτι προσθεῖναι χάριν, ἡμῖν ἵνʼ ἀμφοῖν εἷς ὑπουργήσῃς διπλᾶ·