σὺ δʼ ὡς ἀρίστου φωτὸς ἐκλήθης δάμαρ. τί δὴ τὸ σεμνὸν σῷ κατείργασται πόσει, ὕδραν ἕλειον εἰ διώλεσε κτανὼν ἢ τὸν Νέμειον θῆρα; ὃν ἐν βρόχοις ἑλὼν βραχίονός φησʼ ἀγχόναισιν ἐξελεῖν. τοῖσδʼ ἐξαγωνίζεσθε; τῶνδʼ ἄρʼ οὕνεκα τοὺς Ἡρακλείους παῖδας οὐ θνῄσκειν χρεών; ὃς ἔσχε δόξαν οὐδὲν ὢν εὐψυχίας θηρῶν ἐν αἰχμῇ, τἄλλα δʼ οὐδὲν ἄλκιμος, ὃς οὔποτʼ ἀσπίδʼ ἔσχε πρὸς λαιᾷ χερὶ οὐδʼ ἦλθε λόγχης ἐγγύς, ἀλλὰ τόξʼ ἔχων, κάκιστον ὅπλον, τῇ φυγῇ πρόχειρος ἦν. ἀνδρὸς δʼ ἔλεγχος οὐχὶ τόξʼ εὐψυχίας, ἀλλʼ ὃς μένων βλέπει τε κἀντιδέρκεται δορὸς ταχεῖαν ἄλοκα τάξιν ἐμβεβώς. ἔχει δὲ τοὐμὸν οὐκ ἀναίδειαν, γέρον, ἀλλʼ εὐλάβειαν· οἶδα γὰρ κατακτανὼν Κρέοντα πατέρα τῆσδε καὶ θρόνους ἔχων. οὔκουν τραφέντων τῶνδε τιμωροὺς ἐμοὺς χρῄζω λιπέσθαι τῶν δεδραμένων δίκην. Ἀμφιτρύωντῷ τοῦ Διὸς μὲν Ζεὺς ἀμυνέτω μέρει παιδός· τὸ δʼ εἰς ἔμʼ, Ἡράκλεις, ἐμοὶ μέλει λόγοισι τὴν τοῦδʼ ἀμαθίαν ὑπὲρ σέθεν δεῖξαι· κακῶς γάρ σʼ οὐκ ἐατέον κλύειν. πρῶτον μὲν οὖν τἄρρητʼ — ἐν ἀρρήτοισι γὰρ τὴν σὴν νομίζω δειλίαν, Ἡράκλεες — σὺν μάρτυσιν θεοῖς δεῖ μʼ ἀπαλλάξαι σέθεν. Διὸς κεραυνόν τʼ ἠρόμην τέθριππά τε, ἐν οἷς βεβηκὼς τοῖσι γῆς βλαστήμασιν Γίγασι πλευροῖς πτήνʼ ἐναρμόσας βέλη