φεῦ·αὐτοῦ γενοίμην πέτρος ἀμνήμων κακῶν. Θησεύςπαῦσαι· δίδου δὲ χεῖρʼ ὑπηρέτῃ φίλῳ. Ἡρακλῆςἀλλʼ αἷμα μὴ σοῖς ἐξομόρξωμαι πέπλοις. Θησεύςἔκμασσε, φείδου μηδέν· οὐκ ἀναίνομαι. Ἡρακλῆςπαίδων στερηθεὶς παῖδʼ ὅπως ἔχω σʼ ἐμόν. Θησεύςδίδου δέρῃ σὴν χεῖρʼ, ὁδηγήσω δʼ ἐγώ. Ἡρακλῆςζεῦγός γε φίλιον· ἅτερος δὲ δυστυχής. ὦ πρέσβυ, τοιόνδʼ ἄνδρα χρὴ κτᾶσθαι φίλον. Ἀμφιτρύωνἡ γὰρ τεκοῦσα τόνδε πατρὶς εὔτεκνος. ἩρακλῆςΘησεῦ, πάλιν με στρέψον, ὡς ἴδω τέκνα. Θησεύςὡς δὴ τί; φίλτρον τοῦτʼ ἔχων ῥᾴων ἔσῃ; Ἡρακλῆςποθῶ· πατρός τε στέρνα προσθέσθαι θέλω.