Ἥρας μιᾷ πληγέντες ἄθλιοι τύχῃ. Θησεύςἀνίστασʼ, ὦ δύστηνε· δακρύων δʼ ἅλις. Ἡρακλῆςοὐκ ἂν δυναίμην· ἄρθρα γὰρ πέπηγέ μου. Θησεύςκαὶ τοὺς σθένοντας γὰρ καθαιροῦσιν τύχαι. Ἡρακλῆςφεῦ·αὐτοῦ γενοίμην πέτρος ἀμνήμων κακῶν. Θησεύςπαῦσαι· δίδου δὲ χεῖρʼ ὑπηρέτῃ φίλῳ. Ἡρακλῆςἀλλʼ αἷμα μὴ σοῖς ἐξομόρξωμαι πέπλοις. Θησεύςἔκμασσε, φείδου μηδέν· οὐκ ἀναίνομαι. Ἡρακλῆςπαίδων στερηθεὶς παῖδʼ ὅπως ἔχω σʼ ἐμόν. Θησεύςδίδου δέρῃ σὴν χεῖρʼ, ὁδηγήσω δʼ ἐγώ. Ἡρακλῆςζεῦγός γε φίλιον· ἅτερος δὲ δυστυχής. ὦ πρέσβυ, τοιόνδʼ ἄνδρα χρὴ κτᾶσθαι φίλον. Ἀμφιτρύωνἡ γὰρ τεκοῦσα τόνδε πατρὶς εὔτεκνος. ἩρακλῆςΘησεῦ, πάλιν με στρέψον, ὡς ἴδω τέκνα. Θησεύςὡς δὴ τί; φίλτρον τοῦτʼ ἔχων ῥᾴων ἔσῃ; Ἡρακλῆςποθῶ· πατρός τε στέρνα προσθέσθαι θέλω. Ἀμφιτρύωνἰδοὺ τάδʼ, ὦ παῖ· τἀμὰ γὰρ σπεύδεις φίλα. Θησεύςοὕτως πόνων σῶν οὐκέτι μνήμην ἔχεις; Ἡρακλῆςἅπαντʼ ἐλάσσω κεῖνα τῶνδʼ ἔτλην κακά. Θησεύςεἴ σʼ ὄψεταί τις θῆλυν ὄντʼ, οὐκ αἰνέσει. Ἡρακλῆςζῶ σοι ταπεινός; ἀλλὰ πρόσθεν οὐ δοκῶ. Θησεύςἄγαν γʼ· ὁ κλεινὸς Ἡρακλῆς οὐκ εἶ νοσῶν. Ἡρακλῆςσὺ ποῖος ἦσθα νέρθεν ἐν κακοῖσιν ὤν; Θησεύςὡς ἐς τὸ λῆμα παντὸς ἦν ἥσσων ἀνήρ. Ἡρακλῆςπῶς οὖν ἔτʼ εἴπης ὅτι συνέσταλμαι κακοῖς; Θησεύς πρόβαινε. Ἡρακλῆςχαῖρʼ, ὦ πρέσβυ.Ἀμφιτρύωνκαὶ σύ μοι, τέκνον. Ἡρακλῆςθάφθʼ ὥσπερ εἶπον παῖδας.