εἶἑν· σὲ τὸν θάσσοντα δυστήνους ἕδρας αὐδῶ, φίλοισιν ὄμμα δεικνύναι τὸ σόν. οὐδεὶς σκότος γὰρ ὧδʼ ἔχει μέλαν νέφος, ὅστις κακῶν σῶν συμφορὰν κρύψειεν ἄν. τί μοι προσείων χεῖρα σημαίνεις φόνον; ὡς μὴ μύσος με σῶν βάλῃ προσφθεγμάτων; οὐδὲν μέλει μοι σύν γε σοὶ πράσσειν κακῶς· καὶ γάρ ποτʼ εὐτύχησα. ἐκεῖσʼ ἀνοιστέον, ὅτʼ ἐξέσῳσάς μʼ ἐς φάος νεκρῶν πάρα. χάριν δὲ γηράσκουσαν ἐχθαίρω φίλων, καὶ τῶν καλῶν μὲν ὅστις ἀπολαύειν θέλει, συμπλεῖν δὲ τοῖς φίλοισι δυστυχοῦσιν οὔ. ἀνίστασʼ, ἐκκάλυψον ἄθλιον κάρα, βλέψον πρὸς ἡμᾶς. ὅστις εὐγενὴς βροτῶν, φέρει τά γʼ ἐκ θεῶν πτώματʼ οὐδʼ ἀναίνεται. ἩρακλῆςΘησεῦ, δέδορκας τόνδʼ ἀγῶνʼ ἐμῶν τέκνων; Θησεύςἤκουσα, καὶ βλέποντι σημαίνεις κακά. Ἡρακλῆςτί δῆτά μου κρᾶτʼ ἀνεκάλυψας ἡλίῳ; Θησεύςτί δʼ; οὐ μιαίνεις θνητὸς ὢν τὰ τῶν θεῶν. Ἡρακλῆςφεῦγʼ, ὦ ταλαίπωρʼ, ἀνόσιον μίασμʼ ἐμόν. Θησεύςοὐδεὶς ἀλάστωρ τοῖς φίλοις ἐκ τῶν φίλων. Ἡρακλῆςἐπῄνεσʼ· εὖ δράσας δέ σʼ οὐκ ἀναίνομαι. Θησεύςἐγὼ δὲ πάσχων εὖ τότʼ οἰκτίρω σε νῦν. Ἡρακλῆςοἰκτρὸς γάρ εἰμι τἄμʼ ἀποκτείνας τέκνα. Θησεύςκλαίω χάριν σὴν ἐφʼ ἑτέραισι συμφοραῖς. Ἡρακλῆςηὗρες δέ γʼ ἄλλους ἐν κακοῖσι μείζοσιν; Θησεύςἅπτῃ κάτωθεν οὐρανοῦ δυσπραξίᾳ. Ἡρακλῆςτοιγὰρ παρεσκευάσμεθʼ ὥστε κατθανεῖν. Θησεύςδοκεῖς ἀπειλῶν σῶν μέλειν τι δαίμοσιν; Ἡρακλῆςαὔθαδες ὁ θεός, πρὸς δὲ τοὺς θεοὺς ἐγώ.