κῶλον ὥστε πρὸς πετραῖον λέπας ζυγηφόρον πῶλον ἀνέντες ὡς βάρος φέροντροχηλάτοιο πώλου . λαβοῦ χερῶν καὶ πέπλων, ὅτου λέλοιπε ποδὸς ἀμαυρὸν ἴχνος· γέρων γέροντα παρακόμιζʼ, ᾧ ξύνοπλα δόρατα νέα νέῳ τὸ πάρος ἐν ἡλίκων πόνοις ξυνῆν ποτʼ, εὐκλεεστάτας

Χορός—ἴδετε, πατέρος ὡς γορ- γῶπες αἵδε προσφερεῖς ὀμμάτων αὐγαί, τὸ δὲ κακοτυχὲς οὐ λέλοιπεν ἐκ τέκνων οὐδʼ ἀποίχεται χάρις. Ἑλλὰς ὦ ξυμμάχους οἵους οἵους ὀλέσα- σα τούσδʼ ἀποστερήσῃ.

Χορός—ἀλλʼ εἰσορῶ γὰρ τῆσδε κοίρανον χθονὸς Λύκον περῶντα τῶνδε δωμάτων πέλας. Λύκοςτὸν Ἡράκλειον πατέρα καὶ ξυνάορον, εἰ χρή μʼ, ἐρωτῶ· χρὴ δʼ, ἐπεί γε δεσπότης ὑμῶν καθέστηχʼ, ἱστορεῖν ἃ βούλομαι. τίνʼ ἐς χρόνον ζητεῖτε μηκῦναι βίον; τίνʼ ἐλπίδʼ ἀλκήν τʼ εἰσορᾶτε μὴ θανεῖν; ἢ τὸν παρʼ Ἅιδῃ πατέρα τῶνδε κείμενον πιστεύεθʼ ἥξειν; ὡς ὑπὲρ τὴν ἀξίαν τὸ πένθος αἴρεσθʼ, εἰ θανεῖν ὑμᾶς χρεών, σὺ μὲν καθʼ Ἑλλάδʼ ἐκβαλὼν κόμπους κενούς, ὡς σύγγαμός σοι Ζεὺς τέκνου τε κοινεών,