ἦ καὶ δάμαρτός εἰμʼ ἐγὼ φονεὺς ἐμῆς; Ἀμφιτρύωνμιᾶς ἅπαντα χειρὸς ἔργα σῆς τάδε. Ἡρακλῆςαἰαῖ· στεναγμῶν γάρ με περιβάλλει νέφος. Ἀμφιτρύωντούτων ἕκατι σὰς καταστένω τύχας. Ἡρακλῆςἦ γὰρ συνήραξʼ οἶκον ἢ βάκχευσʼ ἐμόν;Ἀμφιτρύωνοὐκ οἶδα πλὴν ἕν· πάντα δυστυχεῖ τὰ σά. Ἡρακλῆςποῦ δʼ οἶστρος ἡμᾶς ἔλαβε; ποῦ διώλεσεν; Ἀμφιτρύωνὅτʼ ἀμφὶ βωμὸν χεῖρας ἡγνίζου πυρί. Ἡρακλῆςοἴμοι· τί δῆτα φείδομαι ψυχῆς ἐμῆς τῶν φιλτάτων μοι γενόμενος παίδων φονεύς; κοὐκ εἶμι πέτρας λισσάδος πρὸς ἅλματα ἢ φάσγανον πρὸς ἧπαρ ἐξακοντίσας τέκνοις δικαστὴς αἵματος γενήσομαι;