τοῦ φιλτάτου σοι τηλόθεν παιδὸς βεβώς; Ἀμφιτρύωνὦ τέκνον· εἶ γὰρ καὶ κακῶς πράσσων ἐμός. Ἡρακλῆςπράσσω δʼ ἐγὼ τί λυπρόν, οὗ δακρυρροεῖς; Ἀμφιτρύωνἃ κἂν θεῶν τις, εἰ μάθοι, καταστένοι. Ἡρακλῆςμέγας γʼ ὁ κόμπος, τὴν τύχην δʼ οὔπω λέγεις. Ἀμφιτρύωνὁρᾷς γὰρ αὐτός, εἰ φρονῶν ἤδη κυρεῖς. Ἡρακλῆςεἴπʼ, εἴ τι καινὸν ὑπογράφῃ τὠμῷ βίῳ. Ἀμφιτρύωνεἰ μηκέθʼ Ἅιδου βάκχος εἶ, φράσαιμεν ἄν. Ἡρακλῆςπαπαῖ, τόδʼ ὡς ὕποπτον ᾐνίξω πάλιν. Ἀμφιτρύωνκαί σʼ εἰ βεβαίως εὖ φρονεῖς ἤδη σκοπῶ. Ἡρακλῆςοὐ γάρ τι βακχεύσας γε μέμνημαι φρένας. Ἀμφιτρύωνλύσω, γέροντες, δεσμὰ παιδός; ἢ τί δρῶ; Ἡρακλῆςκαὶ τόν γε δήσαντʼ εἴπʼ· ἀναινόμεσθα γάρ.