ἰδού, τί δεσμοῖς ναῦς ὅπως ὡρμισμένος νεανίαν θώρακα καὶ βραχίονα, πρὸς ἡμιθραύστῳ λαΐνῳ τυκίσματι ἧμαι, νεκροῖσι γείτονας θάκους ἔχων; πτερωτά τʼ ἔγχη· τόξα δʼ ἔσπαρται πέδῳ, ἃ πρὶν παρασπίζοντʼ ἐμοῖς βραχίοσιν ἔσῳζε πλευρὰς ἐξ ἐμοῦ τʼ ἐσῴζετο. οὔ που κατῆλθον αὖθις εἰς Ἅιδου πάλιν, Εὐρυσθέως δίαυλον; εἰς Ἅιδου; πόθεν; ἀλλʼ οὔτε Σισύφειον εἰσορῶ πέτρον Πλούτωνά τʼ, οὐδὲ σκῆπτρα Δήμητρος κόρης. ἔκ τοι πέπληγμαι· ποῦ ποτʼ ὢν ἀμηχανῶ; ὠή, τίς ἐγγὺς ἢ πρόσω φίλων ἐμῶν, δύσγνοιαν ὅστις τὴν ἐμὴν ἰάσεται; σαφῶς γὰρ οὐδὲν οἶδα τῶν εἰωθότων. Ἀμφιτρύωνγέροντες, ἔλθω τῶν ἐμῶν κακῶν πέλας; Χορόςκἀγώ γε σὺν σοί, μὴ προδοὺς τὰς συμφοράς. Ἡρακλῆςπάτερ, τί κλαίεις καὶ συναμπίσχῃ κόρας, τοῦ φιλτάτου σοι τηλόθεν παιδὸς βεβώς; Ἀμφιτρύωνὦ τέκνον· εἶ γὰρ καὶ κακῶς πράσσων ἐμός. Ἡρακλῆςπράσσω δʼ ἐγὼ τί λυπρόν, οὗ δακρυρροεῖς; Ἀμφιτρύωνἃ κἂν θεῶν τις, εἰ μάθοι, καταστένοι. Ἡρακλῆςμέγας γʼ ὁ κόμπος, τὴν τύχην δʼ οὔπω λέγεις. Ἀμφιτρύωνὁρᾷς γὰρ αὐτός, εἰ φρονῶν ἤδη κυρεῖς. Ἡρακλῆςεἴπʼ, εἴ τι καινὸν ὑπογράφῃ τὠμῷ βίῳ. Ἀμφιτρύωνεἰ μηκέθʼ Ἅιδου βάκχος εἶ, φράσαιμεν ἄν. Ἡρακλῆςπαπαῖ, τόδʼ ὡς ὕποπτον ᾐνίξω πάλιν. Ἀμφιτρύωνκαί σʼ εἰ βεβαίως εὖ φρονεῖς ἤδη σκοπῶ. Ἡρακλῆςοὐ γάρ τι βακχεύσας γε μέμνημαι φρένας. Ἀμφιτρύωνλύσω, γέροντες, δεσμὰ παιδός; ἢ τί δρῶ;