τέκνων ὄλεθρον —

Ἀμφιτρύωνὤμοι.

Χορόςσέθεν τε παιδὸς —

Ἀμφιτρύωναἰαῖ.

Χορόςὦ πρέσβυ

Ἀμφιτρύωνσῖγα σῖγα· παλίντροπος ἐξεγειρόμενος στρέφεται· φέρε, ἀπόκρυφον δέμας ὑπὸ μέλαθρον κρύψω.

Χορόςθάρσει· νὺξ ἔχει βλέφαρα παιδὶ σῷ.

Ἀμφιτρύωνὁρᾶθʼ ὁρᾶτε. τὸ φάος ἐκ- λιπεῖν μὲν ἐπὶ κακοῖσιν οὐ φεύγω τάλας, ἀλλʼ εἴ με κανεῖ πατέρʼ ὄντα, πρὸς δὲ κακοῖς κακὰ μήσεται πρὸς Ἐρινύσι θʼ αἷμα σύγγονον ἕξει.

Χορόςτότε θανεῖν σʼ ἐχρῆν, ὅτε δάμαρτι σᾷ φόνον ὁμοσπόρων ἔμολες ἐκπράξας Ταφίων περίκλυστον ἄστυ πέρσας.

Ἀμφιτρύωνφυγὰν φυγάν, γέροντες, ἀποπρὸ δωμάτων διώκετε· φεύγετε μάργον ἄνδρʼ ἐπεγειρόμενον. ἢ τάχα φόνον ἕτερον ἐπὶ φόνῳ βαλὼν ἀνʼ αὖ βακχεύσει Καδμείων πόλιν. Χορόςὦ Ζεῦ, τί παῖδʼ ἤχθηρας ὧδʼ ὑπερκότως τὸν σόν, κακῶν δὲ πέλαγος ἐς τόδʼ ἤγαγες; Ἡρακλῆςἔα· ἔμπνους μέν εἰμι καὶ δέδορχʼ ἅπερ με δεῖ, αἰθέρα τε καὶ γῆν τόξα θʼ Ἡλίου τάδε ὡς ἐν κλύδωνι καὶ φρενῶν ταράγματι πέπτωκα δεινῷ καὶ πνοὰς θερμὰς πνέω μετάρσιʼ, οὐ βέβαια, πνευμόνων ἄπο.