Ἀπόλλων οὐκ ἐνδέχεται·γόοισι δʼ ὀρθρευομέναδάκρυσι νοτερὸν ἀεὶ πέπλωνπρὸς στέρνῳ πτύχα τέγξω.

Χορός— καὶ μὴν θαλάμας τάσδʼ ἐσορῶ δὴΚαπανέως ἤδη τύμβον θʼ ἱερὸνμελάθρων τʼ ἐκτὸςΘησέως ἀναθήματα νεκροῖς,κλεινήν τʼ ἄλοχον τοῦ καπφθιμένουτοῦδε κεραυνῷ πέλας Εὐάδνην,ἣν Ἶφις ἄναξ παῖδα φυτεύει.τί ποτʼ αἰθερίαν ἕστηκε πέτραν,ἣ τῶνδε δόμων ὑπερακρίζει,τήνδʼ ἐμβαίνουσα κέλευθον;

Εὐάδνητί φέγγος, τίνʼ αἴγλανἐδίφρευε τόθʼ ἅλιοςσελάνα τε κατʼ αἰθέρα,λαμπάδʼ ἵνʼ ὠκυθόαι νύμφαι,ἱππεύουσι διʼ ὀρφναίας,ἁνίκα γάμων γάμωντῶν ἐμῶν πόλις Ἄργουςἀοιδάς, εὐδαιμονίας,ἐπύργωσε καὶ γαμέταχαλκεοτευχοῦς, αἰαῖ, Καπανέως.πρός σʼ ἔβαν δρομὰς ἐξ ἐμῶνοἴκων ἐκβακχευσαμένα,πυρᾶς φῶς τάφον τεβατεύσουσα τὸν αὐτόν,ἐς Ἅιδαν καταλύσουσʼ ἔμμοχθονβίοτον αἰῶνός τε πόνους·