νικᾷς. μένειν χρὴ τλημόνως· λέγει γὰρ εὖΘησεύς· ὅταν δὲ τούσδε προσθῶμεν πυρί,ὀστᾶ προσάξεσθε. ὦ ταλαίπωροι βροτῶν,τί κτᾶσθε λόγχας καὶ κατʼ ἀλλήλων φόνουςτίθεσθε; παύσασθʼ, ἀλλὰ λήξαντες πόνωνἄστη φυλάσσεθʼ ἥσυχοι μεθʼ ἡσύχων.σμικρὸν τὸ χρῆμα τοῦ βίου· τοῦτον δὲ χρὴὡς ῥᾷστα καὶ μὴ σὺν πόνοις διεκπερᾶν.

Χορός— οὐκέτʼ εὔτεκνος, οὐκέτʼ εὔ-παις, οὐδʼ εὐτυχίας μέτε-στίν μοι κουροτόκοις ἐν Ἀργείαις·οὐδʼ Ἄρτεμις λοχίαπροσφθέγξαιτʼ ἂν τὰς ἀτέκνους.δυσαίων δʼ ὁ βίος,πλαγκτὰ δʼ ὡσεί τις νεφέλαπνευμάτων ὑπὸ δυσχίμων ἀίσσω.

Χορός— ἑπτὰ ματέρες ἑπτὰ κού-ρους ἐγεινάμεθʼ αἱ ταλαί-πωροι κλεινοτάτους ἐν Ἀργείοις·καὶ νῦν ἄπαις ἄτεκνοςγηράσκω δυστανοτάτως,οὔτʼ ἐν φθιμένοιςοὔτʼ ἐν ζωοῖσιν ἀριθμουμένη,χωρὶς δή τινα τῶνδʼ ἔχουσα μοῖραν.

Χορός— ὑπολελειμμένα μοι δάκρυα·μέλεα παιδὸς ἐν οἴκοιςκεῖται μνήματα, πένθιμοικουραὶ καὶ στέφανοι κόμας,λοιβαί τε νεκύων φθιμένων,ἀοιδαί θʼ ἃς χρυσοκόμας