ἡμεῖς ἐπαινέσαντες οὐ ψευδοίμεθʼ ἄν.ξένος γὰρ ἦν μοι πρὶν λιπὼν Κάδμου πόλινφυγῇ πρὸς Ἄργος διαβαλεῖν αὐθαίρετος.ἀλλʼ οἶσθʼ ὃ δρᾶσαι βούλομαι τούτων πέρι;Ἄδραστοςοὐκ οἶδα πλὴν ἕν, σοῖσι πείθεσθαι λόγοις.Θησεύςτὸν μὲν Διὸς πληγέντα Καπανέα πυρὶ Ἄδραστοςἦ χωρὶς ἱερὸν ὡς νεκρὸν θάψαι θέλεις;Θησεύςναί· τοὺς δέ γʼ ἄλλους πάντας ἐν μιᾷ πυρᾷ.Ἄδραστοςποῦ δῆτα θήσεις μνῆμα τῷδε χωρίσας;Θησεύςαὐτοῦ παρʼ οἴκους τούσδε συμπήξας τάφον.Ἄδραστοςοὗτος μὲν ἤδη δμωσὶν ἂν μέλοι πόνος.Θησεύςἡμῖν δέ γʼ οἵδε· στειχέτω δʼ ἄχθη νεκρῶν.Ἄδραστοςἴτʼ, ὦ τάλαιναι μητέρες, τέκνων πέλας.Θησεύςἥκιστʼ, Ἄδραστε, τοῦτο πρόσφορον λέγεις.Ἄδραστοςπῶς; τὰς τεκούσας οὐ χρεὼν ψαῦσαι τέκνων;Θησεύςὄλοιντʼ ἰδοῦσαι τούσδʼ ἂν ἠλλοιωμένους.Ἄδραστοςπικρὰ γὰρ ὄψις αἷμα κὠτειλαὶ νεκρῶν.Θησεύςτί δῆτα λύπην ταῖσδε προσθεῖναι θέλεις;Ἄδραστοςνικᾷς. μένειν χρὴ τλημόνως· λέγει γὰρ εὖΘησεύς· ὅταν δὲ τούσδε προσθῶμεν πυρί,ὀστᾶ προσάξεσθε. ὦ ταλαίπωροι βροτῶν,τί κτᾶσθε λόγχας καὶ κατʼ ἀλλήλων φόνουςτίθεσθε; παύσασθʼ, ἀλλὰ λήξαντες πόνωνἄστη φυλάσσεθʼ ἥσυχοι μεθʼ ἡσύχων.