πρὸς γῆρας. οὕτω παῖδας εὖ παιδεύετε.

Χορόςἰὼ τέκνον, δυστυχῆ σʼἔτρεφον, ἔφερον ὑφʼ ἥπατοςπόνους ἐνεγκοῦσʼ ἐν ὠδῖσι· καὶνῦν Ἅιδας τὸν ἐμὸνἔχει μόχθον ἀθλίας,ἐγὼ δὲ γηροβοσκὸν οὐκ ἔχω, τεκοῦσʼἁ τάλαινα παῖδα.

Θησεύςκαὶ μὴν τὸν Οἰκλέους γε γενναῖον τόκονθεοὶ ζῶντʼ ἀναρπάσαντες ἐς μυχοὺς χθονὸςαὐτοῖς τεθρίπποις εὐλογοῦσιν ἐμφανῶς·τὸν Οἰδίπου τε παῖδα, Πολυνείκην λέγω,ἡμεῖς ἐπαινέσαντες οὐ ψευδοίμεθʼ ἄν.ξένος γὰρ ἦν μοι πρὶν λιπὼν Κάδμου πόλινφυγῇ πρὸς Ἄργος διαβαλεῖν αὐθαίρετος.ἀλλʼ οἶσθʼ ὃ δρᾶσαι βούλομαι τούτων πέρι;Ἄδραστοςοὐκ οἶδα πλὴν ἕν, σοῖσι πείθεσθαι λόγοις.Θησεύςτὸν μὲν Διὸς πληγέντα Καπανέα πυρὶ Ἄδραστοςἦ χωρὶς ἱερὸν ὡς νεκρὸν θάψαι θέλεις;Θησεύςναί· τοὺς δέ γʼ ἄλλους πάντας ἐν μιᾷ πυρᾷ.Ἄδραστοςποῦ δῆτα θήσεις μνῆμα τῷδε χωρίσας;Θησεύςαὐτοῦ παρʼ οἴκους τούσδε συμπήξας τάφον.Ἄδραστοςοὗτος μὲν ἤδη δμωσὶν ἂν μέλοι πόνος.Θησεύςἡμῖν δέ γʼ οἵδε· στειχέτω δʼ ἄχθη νεκρῶν.Ἄδραστοςἴτʼ, ὦ τάλαιναι μητέρες, τέκνων πέλας.Θησεύςἥκιστʼ, Ἄδραστε, τοῦτο πρόσφορον λέγεις.Ἄδραστοςπῶς; τὰς τεκούσας οὐ χρεὼν ψαῦσαι τέκνων;Θησεύςὄλοιντʼ ἰδοῦσαι τούσδʼ ἂν ἠλλοιωμένους.Ἄδραστοςπικρὰ γὰρ ὄψις αἷμα κὠτειλαὶ νεκρῶν.Θησεύςτί δῆτα λύπην ταῖσδε προσθεῖναι θέλεις;