τίνων γόων ἤκουσα καὶ στέρνων κτύποννεκρῶν τε θρήνους, τῶνδʼ ἀνακτόρων ἄποἠχοῦς ἰούσης; ὡς φόβος μʼ ἀναπτεροῖμή μοί τι μήτηρ, ἣν μεταστείχω ποδί,χρονίαν ἀποῦσαν ἐκ δόμων ἔχῃ νέον.ἔα·τί χρῆμα; καινὰς ἐσβολὰς ὁρῶ λόγων·μητέρα γεραιὰν βωμίαν ἐφημένηνξένους θʼ ὁμοῦ γυναῖκας, οὐχ ἕνα ῥυθμὸνκακῶν ἐχούσας· ἔκ τε γὰρ γερασμίωνὄσσων ἐλαύνουσʼ οἰκτρὸν ἐς γαῖαν δάκρυ,κουραί τε καὶ πεπλώματʼ οὐ θεωρικά.τί ταῦτα, μῆτερ; σὸν τὸ μηνύειν ἐμοί,ἡμῶν δʼ ἀκούειν· προσδοκῶ τι γὰρ νέον.Αἴθραὦ παῖ, γυναῖκες αἵδε μητέρες τέκνωντῶν κατθανόντων ἀμφὶ Καδμείας πύλαςἑπτὰ στρατηγῶν· ἱκεσίοις δὲ σὺν κλάδοιςφρουροῦσί μʼ, ὡς δέδορκας, ἐν κύκλῳ, τέκνον.Θησεύςτίς δʼ ὁ στενάζων οἰκτρὸν ἐν πύλαις ὅδε;ΑἴθραἌδραστος, ὡς λέγουσιν, Ἀργείων ἄναξ.Θησεύςοἱ δʼ ἀμφὶ τόνδε παῖδες; ἦ τούτων τέκνα;Αἴθραοὔκ, ἀλλὰ νεκρῶν τῶν ὀλωλότων κόροι.Θησεύςτί γὰρ πρὸς ἡμᾶς ἦλθον ἱκεσίᾳ χερί;Αἴθραοἶδʼ· ἀλλὰ τῶνδε μῦθος οὑντεῦθεν, τέκνον.Θησεύςσὲ τὸν κατήρη χλανιδίοις ἀνιστορῶ.λέγʼ ἐκκαλύψας κρᾶτα καὶ πάρες γόον·πέρας γὰρ οὐδὲν μὴ διὰ γλώσσης ἰόν.Ἄδραστοςὦ καλλίνικε γῆς Ἀθηναίων ἄναξ,Θησεῦ, σὸς ἱκέτης καὶ πόλεως ἥκω σέθεν.Θησεύςτί χρῆμα θηρῶν καὶ τίνος χρείαν ἔχων;