δοκῶ μέν, αὐταί γʼ εἰσὶν αἱ διδάσκαλοι.ἀλλʼ εἶἑν· αἴρω χεῖρʼ ἀπαντήσας νεκροῖςἍιδου τε μολπὰς ἐκχέω δακρυρρόους,φίλους προσαυδῶν, ὧν λελειμμένος τάλαςἔρημα κλαίω· τοῦτο γὰρ μόνον βροτοῖςοὐκ ἔστι τἀνάλωμʼ ἀναλωθὲν λαβεῖν,ψυχὴν βροτείαν· χρημάτων δʼ εἰσὶν πόροι.

Χορός— τὰ μὲν εὖ, τὰ δὲ δυστυχῆ.πόλει μὲν εὐδοξίακαὶ στρατηλάταις δορὸςδιπλάζεται τιμά·ἐμοὶ δὲ παίδων μὲν εἰσιδεῖν μέληπικρόν, καλὸν θέαμα δʼ, εἴπερ ὄψομαι,τὰν ἄελπτον ἁμέρανἰδοῦσα, πάντων μέγιστον ἄλγος.

Χορός— ἄγαμόν μʼ ἔτι δεῦρʼ ἀεὶΧρόνος παλαιὸς πατὴρὤφελʼ ἁμερᾶν κτίσαι.τί γάρ μʼ ἔδει παίδων;τὸ μὲν γὰρ ἤλπιζον ἂν πεπονθέναιπάθος περισσόν, εἰ γάμων ἀπεζύγην,νῦν δʼ ὁρῶ σαφέστατονκακόν, τέκνων φιλτάτων στερεῖσα.

Χορόςἀλλὰ τάδʼ ἤδη σώματα λεύσσωτῶν οἰχομένων παίδων· μελέαπῶς ἂν ὀλοίμην σὺν τοῖσδε τέκνοιςκοινὸν ἐς Ἅιδην καταβᾶσα;

Ἄδραστοςστεναγμόν, ὦ ματέρες,τῶν κατὰ χθονὸς νεκρῶνἀύσατʼ ἀπύσατʼ ἀντίφωνʼ ἐμῶν