παράπεισον δὲ σόν, ὤ, λισσόμεθʼ, ἐλθεῖντέκνον Ἰσμηνὸν ἐμάν τʼ ἐς χέρα θεῖναινεκύων θαλερᾷ σώματʼ ἀλαίνοντʼ ἄταφα.

Χορός— ὁσίως οὔχ, ὑπʼ ἀνάγκας δὲ προπίπτου-σα προσαιτοῦσʼ ἔμολον δε-ξιπύρους θεῶν θυμέλας·ἔχομεν δʼ ἔνδικα, καὶ σοίτι πάρεστι σθένος ὥστʼ εὐτεκνίᾳ δυσ-τυχίαν τὰν παρʼ ἐμοὶκαθελεῖν· οἰκτρὰ δὲ πάσχουσʼ ἱκετεύωσὸν ἐμοὶ παῖδα ταλαίνᾳ ʼν χερὶ θεῖναινέκυν, ἀμφιβαλεῖν λυγρὰ μέλη παιδὸς ἐμοῦ.

Χορός— ἀγὼν ὅδʼ ἄλλος ἔρχεται γόων γόωνδιάδοχος, ἀχοῦσι προσπόλων χέρες.ἴτʼ ὦ ξυνῳδοὶ κτύποι,ἴτʼ ὦ ξυναλγηδόνες,χορὸν τὸν Ἅιδας σέβει,διὰ παρῇδος ὄνυχα λευκὸναἱματοῦτε χρῶτά τε φόνιον·τὰ γὰρ φθιτῶντοῖς ὁρῶσι κόσμος.

Χορός— ἄπληστος ἅδε μʼ ἐξάγει χάρις γόωνπολύπονος, ὡς ἐξ ἀλιβάτου πέτραςὑγρὰ ῥέουσα σταγὼνἄπαυστος αἰεί· γόων,τὸ γὰρ θανόντων τέκνωνἐπιπονόν τι κατὰ γυναῖκαςἐς γόους πέφυκε πάθος. ἒ ἔ.θανοῦσα τῶνδʼἀλγέων λαθοίμαν.