ἐάσατʼ ἤδη γῇ καλυφθῆναι νεκρούς,ὅθεν δʼ ἕκαστον ἐς τὸ φῶς ἀφίκετο,ἐνταῦθʼ ἀπελθεῖν, πνεῦμα μὲν πρὸς αἰθέρα,τὸ σῶμα δʼ ἐς γῆν· οὔτι γὰρ κεκτήμεθαἡμέτερον αὐτὸ πλὴν ἐνοικῆσαι βίον,κἄπειτα τὴν θρέψασαν αὐτὸ δεῖ λαβεῖν.δοκεῖς κακουργεῖν Ἄργος οὐ θάπτων νεκρούς;ἥκιστα· πάσης Ἑλλάδος κοινὸν τόδε,εἰ τοὺς θανόντας νοσφίσας ὧν χρῆν λαχεῖνἀτάφους τις ἕξει· δειλίαν γὰρ ἐσφέρειτοῖς ἀλκίμοισιν οὗτος ἢν τεθῇ νόμος.κἀμοὶ μὲν ἦλθες δείνʼ ἀπειλήσων ἔπη,νεκροὺς δὲ ταρβεῖτʼ, εἰ κρυβήσονται χθονί;τί μὴ γένηται; μὴ κατασκάψωσι γῆνταφέντες ὑμῶν; ἢ τέκνʼ ἐν μυχῷ χθονὸςφύσωσιν, ἐξ ὧν εἶσί τις τιμωρία;σκαιόν γε τἀνάλωμα τῆς γλώσσης τόδε,φόβους πονηροὺς καὶ κενοὺς δεδοικέναι.ἀλλʼ, ὦ μάταιοι, γνῶτε τἀνθρώπων κακά·παλαίσμαθʼ ἡμῶν ὁ βίος· εὐτυχοῦσι δὲοἳ μὲν τάχʼ, οἳ δʼ ἐσαῦθις, οἳ δʼ ἤδη βροτῶν,τρυφᾷ δʼ ὁ δαίμων· πρός τε γὰρ τοῦ δυστυχοῦς,ὡς εὐτυχήσῃ, τίμιος γεραίρεται,ὅ τʼ ὄλβιός νιν πνεῦμα δειμαίνων λιπεῖνὑψηλὸν αἴρει. γνόντας οὖν χρεὼν τάδεἀδικουμένους τε μέτρια μὴ θυμῷ φέρεινἀδικεῖν τε τοιαῦθʼ οἷα μὴ βλάψαι πόλιν.πῶς οὖν ἂν εἴη; τοὺς ὀλωλότας νεκροὺςθάψαι δὸς ἡμῖν τοῖς θέλουσιν εὐσεβεῖν.ἢ δῆλα τἀνθένδʼ· εἶμι καὶ θάψω βίᾳ.