λαβὼν δʼ Ἄδραστον δεῖγμα τῶν ἐμῶν λόγωνἐς πλῆθος ἀστῶν εἶμι· καὶ πείσας τάδε,λεκτοὺς ἀθροίσας δεῦρʼ Ἀθηναίων κόρουςἥξω· παρʼ ὅπλοις θʼ ἥμενος πέμψω λόγουςΚρέοντι νεκρῶν σώματʼ ἐξαιτούμενος.ἀλλʼ, ὦ γεραιαί, σέμνʼ ἀφαιρεῖτε στέφημητρός, πρὸς οἴκους ὥς νιν Αἰγέως ἄγω,φίλην προσάψας χεῖρα· τοῖς τεκοῦσι γὰρδύστηνος ὅστις μὴ ἀντιδουλεύει τέκνων — κάλλιστον ἔρανον· δοὺς γὰρ ἀντιλάζυταιπαίδων παρʼ αὑτοῦ τοιάδʼ ἃν τοκεῦσι δῷ.

Χορός— ἱππόβοτον Ἄργος, ὦ πάτριον ἐμὸν πέδον,ἐκλύετε τάδʼ, ἐκλύετεἄνακτος ὅσια περὶ θεοὺςκαὶ μεγάλα Πελασγίᾳκαὶ κατʼ Ἄργος.

Χορός— εἰ γὰρ ἐπὶ τέρμα καὶ τὸ πλέον ἐμῶν κακῶνἱκόμενος ἔτι ματέροςἄγαλμα φόνιον ἐξέλοι,γᾶν δὲ φίλιον Ἰνάχουθεῖτʼ ὀνήσας.

Χορός— καλὸν δʼ ἄγαλμα πόλεσιν εὐσεβὴς πόνοςχάριν τʼ ἔχει τὰν ἐς αἰεί.τί μοι πόλις κρανεῖ ποτʼ; ἆρα φίλιά μοιτεμεῖ, καὶ τέκνοις ταφὰς ληψόμεσθα;

Χορός— ἄμυνε ματρί, πόλις, ἄμυνε, Παλλάδος,νόμους βροτῶν μὴ μιαίνειν.σύ τοι σέβεις δίκαν, τὸ δʼ ἧσσον ἀδικίᾳνέμεις, δυστυχῆ τʼ ἀεὶ πάντα ῥύῃ.

Θησεύςτέχνην μὲν αἰεὶ τήνδʼ ἔχων ὑπηρετεῖς