πρὸς τόνδε σηκόν, ἔνθα πρῶτα φαίνεταιφρίξας ὑπὲρ γῆς τῆσδε κάρπιμος στάχυς.δεσμὸν δʼ ἄδεσμον τόνδʼ ἔχουσα φυλλάδοςμένω πρὸς ἁγναῖς ἐσχάραις δυοῖν θεαῖνΚόρης τε καὶ Δήμητρος, οἰκτίρουσα μὲνπολιὰς ἄπαιδας τάσδε μητέρας τέκνων,σέβουσα δʼ ἱερὰ στέμματʼ. οἴχεται δέ μοικῆρυξ πρὸς ἄστυ δεῦρο Θησέα καλῶν,ὡς ἢ τὸ τούτων λυπρὸν ἐξέλῃ χθονός,ἢ τάσδʼ ἀνάγκας ἱκεσίους λύσῃ, θεοὺςὅσιόν τι δράσας· πάντα γὰρ διʼ ἀρσένωνγυναιξὶ πράσσειν εἰκός, αἵτινες σοφαί.

Χορός— ἱκετεύω σε, γεραιά,γεραιῶν ἐκ στομάτων, πρὸςγόνυ πίπτουσα τὸ σόν·— ἄνομοι— τέκνα λῦσαι. — φθιμένωννεκύων οἳ καταλείπουσι μέληθανάτῳ λυσιμελεῖ θηρσὶν ὀρείοισι βοράν·

Χορός— ἐσιδοῦσʼ οἰκτρὰ μὲν ὄσσωνδάκρυʼ ἀμφὶ βλεφάροις, ῥυ-σὰ δὲ σαρκῶν πολιᾶνκαταδρύμματα χειρῶν· τί γάρ; ἃφθιμένους παῖδας ἐμοὺς οὔτε δόμοιςπροθέμαν οὔτε τάφων χώματα γαίας ἐσορῶ.

Χορός— ἔτεκες καὶ σύ ποτʼ, ὦ πότνια, κοῦρονφίλα ποιησαμένα λέ-κτρα πόσει σῷ· μετά νυνδὸς ἐμοὶ σᾶς διανοίας,μετάδος δʼ, ὅσσον ἐπαλγῶ μελέα ʼγὼφθιμένων οὓς ἔτεκον·