ὡς πολλά γʼ ἐστὶ κἀπὸ θηλειῶν σοφά.Αἴθραἀλλʼ εἰς ὄκνον μοι μῦθος ὃν κεύθω φέρει.Θησεύςαἰσχρόν γʼ ἔλεξας, χρήστʼ ἔπη κρύπτειν φίλοις.Αἴθραοὔτοι σιωπῶσʼ εἶτα μέμψομαί ποτετὴν νῦν σιωπὴν ὡς ἐσιγήθη κακῶς,οὐδʼ ὡς ἀχρεῖον τὰς γυναῖκας εὖ λέγεινδείσασʼ ἀφήσω τῷ φόβῳ τοὐμὸν καλόν.ἐγὼ δέ σʼ, ὦ παῖ, πρῶτα μὲν τὰ τῶν θεῶνσκοπεῖν κελεύω μὴ σφαλῇς ἀτιμάσας·τἄλλʼ εὖ φρονῶν γάρ, ἐν μόνῳ τούτῳ ʼσφάλης.πρὸς τοῖσδε δʼ, εἰ μὲν μὴ ἀδικουμένοις ἐχρῆντολμηρὸν εἶναι, κάρτʼ ἂν εἶχον ἡσύχως·νῦν δʼ ἴσθι σοί τε τοῦθʼ ὅσην τιμὴν φέρει,κἀμοὶ παραινεῖν οὐ φόβον φέρει, τέκνον,ἄνδρας βιαίους καὶ κατείργοντας νεκροὺςτάφου τε μοίρας καὶ κτερισμάτων λαχεῖνἐς τήνδʼ ἀνάγκην σῇ καταστῆσαι χερί,νόμιμά τε πάσης συγχέοντας Ἑλλάδοςπαῦσαι· τὸ γάρ τοι συνέχον ἀνθρώπων πόλειςτοῦτʼ ἔσθʼ, ὅταν τις τοὺς νόμους σῴζῃ καλῶς.ἐρεῖ δὲ δή τις ὡς ἀνανδρίᾳ χερῶν,πόλει παρόν σοι στέφανον εὐκλείας λαβεῖν,δείσας ἀπέστης, καὶ συὸς μὲν ἀγρίουἀγῶνος ἥψω φαῦλον ἀθλήσας πόνον,οὗ δʼ ἐς κράνος βλέψαντα καὶ λόγχης ἀκμὴνχρῆν ἐκπονῆσαι, δειλὸς ὢν ἐφηυρέθης.μὴ δῆτʼ ἐμός γʼ ὤν, ὦ τέκνον, δράσῃς τάδε.ὁρᾷς, ἄβουλος ὡς κεκερτομημένητοῖς κερτομοῦσι γοργὸν ὄμμʼ ἀναβλέπεισὴ πατρίς; ἐν γὰρ τοῖς πόνοισιν αὔξεται·