ὦ θύγατερ, οὐ μὴ μῦθον ἐς πολλοὺς ἐρεῖς.Εὐάδνητοῦτʼ αὐτὸ χρῄζω, πάντας Ἀργείους μαθεῖν.Ἶφιςἀλλʼ οὐδέ τοί σοι πείσομαι δρώσῃ τάδε.Εὐάδνηὅμοιον· οὐ γὰρ μὴ κίχῃς μʼ ἑλὼν χερί.καὶ δὴ παρεῖται σῶμα — σοὶ μὲν οὐ φίλον,ἡμῖν δὲ καὶ τῷ συμπυρουμένῳ πόσει.

Χορόςἰώ, γύναι, δεινὸν ἔργον ἐξειργάσω.Ἶφιςἀπωλόμην δύστηνος, Ἀργείων κόραι.

Χορόςἒ ἔ, σχέτλια τάδε παθών,τὸ πάντολμον ἔργον ὄψῃ τάλας.Ἶφιςοὐκ ἄν τινʼ εὕροιτʼ ἄλλον ἀθλιώτερον.

Χορόςἰὼ τάλας·μετέλαχες τύχας Οἰδιπόδα, γέρον,μέρος καὶ σὺ καὶ πόλις ἐμὰ τλάμων.Ἶφιςοἴμοι· τί δὴ βροτοῖσιν οὐκ ἔστιν τόδε,νέους δὶς εἶναι καὶ γέροντας αὖ πάλιν;ἀλλʼ ἐν δόμοις μὲν ἤν τι μὴ καλῶς ἔχῃ,γνώμαισιν ὑστέραισιν ἐξορθούμεθα,αἰῶνα δʼ οὐκ ἔξεστιν. εἰ δʼ ἦμεν νέοιδὶς καὶ γέροντες, εἴ τις ἐξημάρτανε,διπλοῦ βίου λαχόντες ἐξωρθούμεθʼ ἄν.ἐγὼ γὰρ ἄλλους εἰσορῶν τεκνουμένουςπαίδων ἐραστὴς ἦ πόθῳ τʼ ἀπωλλύμην.εἰ δʼ ἐς τόδʼ ἦλθον κἀξεπειράθην τέκνωνοἷον στέρεσθαι πατέρα γίγνεται τέκνων,οὐκ ἄν ποτʼ ἐς τόδʼ ἦλθον εἰς ὃ νῦν κακόν·ὅστις φυτεύσας καὶ νεανίαν τεκὼνἄριστον, εἶτα τοῦδε νῦν στερίσκομαι.εἶἑν· τί δὴ χρὴ τὸν ταλαίπωρόν με δρᾶν;στείχειν πρὸς οἴκους; κᾆτʼ ἐρημίαν ἴδω