ἴτω φῶς γάμοι τε·ἴθʼ αἵτινες εὐναὶδικαίων ὑμεναίων ἐν Ἄργειφανῶσιν τέκνοις· ὅσιος δʼὅσιος εὐναῖος γαμέταςσυντηχθεὶς αὔραις ἀδόλοιςγενναίας ψυχᾶς ἀλόχοιο.Χορόςκαὶ μὴν ὅδʼ αὐτὸς σὸς πατὴρ βαίνει πέλαςγεραιὸς Ἶφις ἐς νεωτέρους λόγους,οὓς οὐ κατειδὼς πρόσθεν ἀλγήσει κλύων.Ἶφιςὦ δυστάλαιναι, δυστάλας δʼ ἐγὼ γέρων,ἥκω διπλοῦν πένθημʼ ὁμαιμόνων ἔχων,τὸν μὲν θανόντα παῖδα Καδμείων δορὶἘτέοκλον ἐς γῆν πατρίδα ναυσθλώσων νεκρόν,ζητῶν τʼ ἐμὴν παῖδʼ, ἣ δόμων ἐξώπιοςβέβηκε πηδήσασα Καπανέως δάμαρ,θανεῖν ἐρῶσα σὺν πόσει. χρόνον μὲν οὖντὸν πρόσθʼ ἐφρουρεῖτʼ ἐν δόμοις· ἐπεὶ δʼ ἐγὼφυλακὰς ἀνῆκα τοῖς παρεστῶσιν κακοῖς,βέβηκεν. ἀλλὰ τῇδέ νιν δοξάζομενμάλιστʼ ἂν εἶναι· φράζετʼ εἰ κατείδετε.Εὐάδνητί τάσδʼ ἐρωτᾷς; ἥδʼ ἐγὼ πέτρας ἔπιὄρνις τις ὡσεὶ Καπανέως ὑπὲρ πυρᾶςδύστηνον αἰώρημα κουφίζω, πάτερ.