πρός σʼ ἔβαν δρομὰς ἐξ ἐμῶνοἴκων ἐκβακχευσαμένα,πυρᾶς φῶς τάφον τεβατεύσουσα τὸν αὐτόν,ἐς Ἅιδαν καταλύσουσʼ ἔμμοχθονβίοτον αἰῶνός τε πόνους·ἥδιστος γάρ τοι θάνατοςσυνθνῄσκειν θνῄσκουσι φίλοις,εἰ δαίμων τάδε κραίνοι.Χορόςκαὶ μὴν ὁρᾷς τήνδʼ ἧς ἐφέστηκας πέλαςπυράν, Διὸς θησαυρόν, ἔνθʼ ἔνεστι σὸςπόσις δαμασθεὶς λαμπάσιν κεραυνίοις.

Εὐάδνηὁρῶ δὴ τελευτάν,ἵνʼ ἕστακα· τύχα δέ μοιξυνάπτοι ποδός· ἀλλὰ τᾶςεὐκλεΐας χάριν ἔνθεν ὁρ-μάσω τᾶσδʼ ἀπὸ πέτρας πη-δήσασα πυρὸς ἔσω,σῶμά τʼ αἴθοπι φλογμῷπόσει συμμείξασα, φίλονχρῶτα χρωτὶ πέλας θεμένα,Φερσεφονείας ἥξω θαλάμους,σὲ τὸν θανόντʼ οὔποτʼ ἐμᾷπροδοῦσα ψυχᾷ κατὰ γᾶς.