τί δʼ; οὐ γυναῖκες εἷλον Αἰγύπτου τέκνακαὶ Λῆμνον ἄρδην ἀρσένων ἐξῴκισαν;ἀλλʼ ὣς γενέσθω· τόνδε μὲν μέθες λόγον,πέμψον δέ μοι τήνδʼ ἀσφαλῶς διὰ στρατοῦγυναῖκα. — καὶ σὺ Θρῃκὶ πλαθεῖσα ξένῳλέξον· Καλεῖ σʼ ἄνασσα δή ποτʼ ἸλίουἙκάβη, σὸν οὐκ ἔλασσον ἢ κείνης χρέος,καὶ παῖδας· ὡς δεῖ καὶ τέκνʼ εἰδέναι λόγουςτοὺς ἐξ ἐκείνης. — τὸν δὲ τῆς νεοσφαγοῦςΠολυξένης ἐπίσχες, Ἀγάμεμνον, τάφον,ὡς τώδʼ ἀδελφὼ πλησίον μιᾷ φλογί,δισσὴ μέριμνα μητρί, κρυφθῆτον χθονί.Ἀγαμέμνωνἔσται τάδʼ οὕτω· καὶ γὰρ εἰ μὲν ἦν στρατῷπλοῦς, οὐκ ἂν εἶχον τήνδε σοι δοῦναι χάριν·νῦν δʼ, οὐ γὰρ ἵησʼ οὐρίους πνοὰς θεός,μένειν ἀνάγκη πλοῦν ὁρῶντʼ ἐς ἥσυχον.γένοιτο δʼ εὖ πως· πᾶσι γὰρ κοινὸν τόδε,ἰδίᾳ θʼ ἑκάστῳ καὶ πόλει, τὸν μὲν κακὸνκακόν τι πάσχειν, τὸν δὲ χρηστὸν εὐτυχεῖν.

Χορόςσὺ μέν, ὦ πατρὶς Ἰλιάς,τῶν ἀπορθήτων πόλις οὐκέτι λέξῃ·τοῖον Ἑλλάνων νέφος ἀμφί σε κρύπτειδορὶ δὴ δορὶ πέρσαν.ἀπὸ δὲ στεφάναν κέκαρ-σαι πύργων, κατὰ δʼ αἰθάλουκηλῖδʼ οἰκτροτάταν κέχρω-σαι· τάλαινʼ,οὐκέτι σʼ ἐμβατεύσω.

Χορόςμεσονύκτιος ὠλλύμαν,ἦμος ἐκ δείπνων ὕπνος ἡδὺς ἐπʼ ὄσσοις