ἔστιν γὰρ ᾗ ταραγμὸς ἐμπέπτωκέ μοι·— Τὸν ἄνδρα τοῦτον φίλιον ἡγεῖται στρατός,τὸν κατθανόντα δʼ ἐχθρόν· εἰ δὲ σοὶ φίλοςὅδʼ ἐστί, χωρὶς τοῦτο κοὐ κοινὸν στρατῷ. — πρὸς ταῦτα φρόντιζʼ· ὡς θέλοντα μέν μʼ ἔχειςσοὶ ξυμπονῆσαι καὶ ταχὺν προσαρκέσαι,βραδὺν δʼ, Ἀχαιοῖς εἰ διαβληθήσομαι.Ἑκάβηφεῦ.οὐκ ἔστι θνητῶν ὅστις ἔστʼ ἐλεύθερος·ἢ χρημάτων γὰρ δοῦλός ἐστιν ἢ τύχης,ἢ πλῆθος αὐτὸν πόλεος ἢ νόμων γραφαὶεἴργουσι χρῆσθαι μὴ κατὰ γνώμην τρόποις.ἐπεὶ δὲ ταρβεῖς τῷ τʼ ὄχλῳ πλέον νέμεις,ἐγώ σε θήσω τοῦδʼ ἐλεύθερον φόβου.σύνισθι μὲν γάρ, ἤν τι βουλεύσω κακὸντῷ τόνδʼ ἀποκτείναντι, συνδράσῃς δὲ μή.ἢν δʼ ἐξ Ἀχαιῶν θόρυβος ἢ ʼπικουρίαπάσχοντος ἀνδρὸς Θρῃκὸς οἷα πείσεταιφανῇ τις, εἶργε μὴ δοκῶν ἐμὴν χάριν.τὰ δʼ ἄλλα — θάρσει — πάντʼ ἐγὼ θήσω καλῶς.Ἀγαμέμνωνπῶς οὖν; τί δράσεις; πότερα φάσγανον χερὶλαβοῦσα γραίᾳ φῶτα βάρβαρον κτενεῖς,ἢ φαρμάκοισιν ἢ ʼπικουρίᾳ τινί;τίς σοι ξυνέσται χείρ; πόθεν κτήσῃ φίλους;Ἑκάβηστέγαι κεκεύθασʼ αἵδε Τρῳάδων ὄχλον.Ἀγαμέμνωντὰς αἰχμαλώτους εἶπας, Ἑλλήνων ἄγραν;Ἑκάβησὺν ταῖσδε τὸν ἐμὸν φονέα τιμωρήσομαι.Ἀγαμέμνωνκαὶ πῶς γυναιξὶν ἀρσένων ἔσται κράτος;Ἑκάβηδεινὸν τὸ πλῆθος σὺν δόλῳ τε δύσμαχον.Ἀγαμέμνωνδεινόν· τὸ μέντοι θῆλυ μέμφομαι γένος.