κλαίοντʼ, ἐπισκήπτοντα παντοίους λόγους.ὦ δέσποτʼ, ὦ μέγιστον Ἕλλησιν φάος,πιθοῦ, παράσχες χεῖρα τῇ πρεσβύτιδιτιμωρόν, εἰ καὶ μηδέν ἐστιν, ἀλλʼ ὅμως.ἐσθλοῦ γὰρ ἀνδρὸς τῇ δίκῃ θʼ ὑπηρετεῖνκαὶ τοὺς κακοὺς δρᾶν πανταχοῦ κακῶς ἀεί.Χορόςδεινόν γε, θνητοῖς ὡς ἅπαντα συμπίτνει,καὶ τὰς ἀνάγκας οἱ νόμοι διώρισαν,φίλους τιθέντες τούς γε πολεμιωτάτουςἐχθρούς τε τοὺς πρὶν εὐμενεῖς ποιούμενοι.Ἀγαμέμνωνἐγὼ σὲ καὶ σὸν παῖδα καὶ τύχας σέθεν,Ἑκάβη, διʼ οἴκτου χεῖρά θʼ ἱκεσίαν ἔχω,καὶ βούλομαι θεῶν θʼ οὕνεκʼ ἀνόσιον ξένονκαὶ τοῦ δικαίου τήνδε σοι δοῦναι δίκην,εἴ πως φανείη γʼ ὥστε σοί τʼ ἔχειν καλῶς,στρατῷ τε μὴ δόξαιμι Κασάνδρας χάρινΘρῄκης ἄνακτι τόνδε βουλεῦσαι φόνον.ἔστιν γὰρ ᾗ ταραγμὸς ἐμπέπτωκέ μοι·— Τὸν ἄνδρα τοῦτον φίλιον ἡγεῖται στρατός,