οἱ μὲν γὰρ ὄντες παῖδες οὐκέτʼ εἰσί μοι,αὕτη δʼ ἐπʼ αἰσχροῖς αἰχμάλωτος. οἴχομαι·καπνὸν δὲ πόλεως τόνδʼ ὑπερθρῴσκονθʼ ὁρῶ.καὶ μήν — ἴσως μὲν τοῦ λόγου κενὸν τόδε,Κύπριν προβάλλειν· ἀλλʼ ὅμως εἰρήσεται·πρὸς σοῖσι πλευροῖς παῖς ἐμὴ κοιμίζεταιἡ φοιβάς, ἣν καλοῦσι Κασάνδραν Φρύγες.ποῦ τὰς φίλας δῆτʼ εὐφρόνας δείξεις, ἄναξ,ἢ τῶν ἐν εὐνῇ φιλτάτων ἀσπασμάτωνχάριν τίνʼ ἕξει παῖς ἐμή, κείνης δʼ ἐγώ;ἐκ τοῦ σκότου τε τῶν τε νυκτερησίωνφίλτρων μεγίστη γίγνεται βροτοῖς χάρις.ἄκουε δή νυν· τὸν θανόντα τόνδʼ ὁρᾷς;τοῦτον καλῶς δρῶν ὄντα κηδεστὴν σέθενδράσεις. ἑνός μοι μῦθος ἐνδεὴς ἔτι.εἴ μοι γένοιτο φθόγγος ἐν βραχίοσικαὶ χερσὶ καὶ κόμαισι καὶ ποδῶν βάσειἢ Δαιδάλου τέχναισιν ἢ θεῶν τινος,ὡς πάνθʼ ὁμαρτῇ σῶν ἔχοιντο γουνάτων