ποῦ δʼ ὢν ἐτύγχανʼ, ἡνίκʼ ὤλλυτο πτόλις;Ἑκάβηπατήρ νιν ἐξέπεμψεν ὀρρωδῶν θανεῖν.Ἀγαμέμνωνποῖ τῶν τότʼ ὄντων χωρίσας τέκνων μόνον;Ἑκάβηἐς τήνδε χώραν, οὗπερ ηὑρέθη θανών.Ἀγαμέμνωνπρὸς ἄνδρʼ ὃς ἄρχει τῆσδε Πολυμήστωρ χθονός;Ἑκάβηἐνταῦθʼ ἐπέμφθη πικροτάτου χρυσοῦ φύλαξ.Ἀγαμέμνωνθνῄσκει δὲ πρὸς τοῦ καὶ τίνος πότμου τυχών;Ἑκάβητίνος γʼ ὑπʼ ἄλλου; Θρῄξ νιν ὤλεσε ξένος.Ἀγαμέμνωνὦ τλῆμον· ἦ που χρυσὸν ἠράσθη λαβεῖν;Ἑκάβητοιαῦτʼ, ἐπειδὴ συμφορὰν ἔγνω Φρυγῶν.Ἀγαμέμνωνηὗρες δὲ ποῦ νιν; ἢ τίς ἤνεγκεν νεκρόν;Ἑκάβηἥδʼ, ἐντυχοῦσα ποντίας ἀκτῆς ἔπι.Ἀγαμέμνωντοῦτον ματεύουσʼ ἢ πονοῦσʼ ἄλλον πόνον;Ἑκάβηλούτρʼ ᾤχετʼ οἴσουσʼ ἐξ ἁλὸς Πολυξένῃ.Ἀγαμέμνωνκτανών νιν, ὡς ἔοικεν, ἐκβάλλει ξένος.Ἑκάβηθαλασσόπλαγκτόν γʼ, ὧδε διατεμὼν χρόα.Ἀγαμέμνωνὦ σχετλία σὺ τῶν ἀμετρήτων πόνων.Ἑκάβηὄλωλα κοὐδὲν λοιπόν, Ἀγάμεμνον, κακῶν.Ἀγαμέμνωνφεῦ φεῦ· τίς οὕτω δυστυχὴς ἔφυ γυνή;Ἑκάβηοὐκ ἔστιν, εἰ μὴ τὴν Τύχην αὐτὴν λέγοις.ἀλλʼ ὧνπερ οὕνεκʼ ἀμφὶ σὸν πίπτω γόνυἄκουσον. εἰ μὲν ὅσιά σοι παθεῖν δοκῶ,στέργοιμʼ ἄν· εἰ δὲ τοὔμπαλιν, σύ μοι γενοῦτιμωρὸς ἀνδρός, ἀνοσιωτάτου ξένου,ὃς οὔτε τοὺς γῆς νέρθεν οὔτε τοὺς ἄνωδείσας δέδρακεν ἔργον ἀνοσιώτατον,κοινῆς τραπέζης πολλάκις τυχὼν ἐμοί,ξενίας τʼ ἀριθμῷ πρῶτʼ ἔχων ἐμῶν φίλων,τυχὼν δʼ ὅσων δεῖ — . καὶ λαβὼν προμηθίανἔκτεινε· τύμβου δʼ, εἰ κτανεῖν ἐβούλετο,