Ἑκάβη, τί δράσω; πότερα προσπέσω γόνυἈγαμέμνονος τοῦδʼ ἢ φέρω σιγῇ κακά;Ἀγαμέμνωντί μοι προσώπῳ νῶτον ἐγκλίνασα σὸνδύρῃ, τὸ πραχθὲν δʼ οὐ λέγεις; — τίς ἔσθʼ ὅδε;Ἑκάβηἀλλʼ, εἴ με δούλην πολεμίαν θʼ ἡγούμενοςγονάτων ἀπώσαιτʼ, ἄλγος ἂν προσθείμεθʼ ἄν.Ἀγαμέμνωνοὔτοι πέφυκα μάντις, ὥστε μὴ κλύωνἐξιστορῆσαι σῶν ὁδὸν βουλευμάτων.Ἑκάβηἆρʼ ἐκλογίζομαί γε πρὸς τὸ δυσμενὲςμᾶλλον φρένας τοῦδʼ, ὄντος οὐχὶ δυσμενοῦς;Ἀγαμέμνωνεἴ τοί με βούλῃ τῶνδε μηδὲν εἰδέναι,ἐς ταὐτὸν ἥκεις· καὶ γὰρ οὐδʼ ἐγὼ κλύειν.Ἑκάβηοὐκ ἂν δυναίμην τοῦδε τιμωρεῖν ἄτερτέκνοισι τοῖς ἐμοῖσι. τί στρέφω τάδε;τολμᾶν ἀνάγκη, κἂν τύχω κἂν μὴ τύχω. — Ἀγάμεμνον, ἱκετεύω σε τῶνδε γουνάτωνκαὶ σοῦ γενείου δεξιᾶς τʼ εὐδαίμονος Ἀγαμέμνωντί χρῆμα μαστεύουσα; μῶν ἐλεύθεροναἰῶνα θέσθαι; ῥᾴδιον γάρ ἐστί σοι.Ἑκάβηοὐ δῆτα· τοὺς κακοὺς δὲ τιμωρουμένηαἰῶνα τὸν σύμπαντα δουλεύειν θέλω.Ἀγαμέμνωνκαὶ δὴ τίνʼ ἡμᾶς εἰς ἐπάρκεσιν καλεῖς;Ἑκάβηοὐδέν τι τούτων ὧν σὺ δοξάζεις, ἄναξ. — ὁρᾷς νεκρὸν τόνδʼ, οὗ καταστάζω δάκρυ;Ἀγαμέμνωνὁρῶ· τὸ μέντοι μέλλον οὐκ ἔχω μαθεῖν.Ἑκάβητοῦτόν ποτʼ ἔτεκον κἄφερον ζώνης ὕπο.Ἀγαμέμνωνἔστιν δὲ τίς σῶν οὗτος, ὦ τλῆμον, τέκνων;Ἑκάβηοὐ τῶν θανόντων Πριαμιδῶν ὑπʼ Ἰλίῳ.Ἀγαμέμνωνἦ γάρ τινʼ ἄλλον ἔτεκες ἢ κείνους, γύναι;Ἑκάβηἀνόνητά γʼ, ὡς ἔοικε, τόνδʼ ὃν εἰσορᾷς.